We wish we could have told you in words you’d understand,
we wanted you to stay with us.
This wasn’t what we’d planned.
We wish that we could tell you how empty we now feel.
A part of us went with you,
a part that time can’t heal.
We wish we’d once more hear you and your softly, rumbling purr,
and hold you on our laps again and stroke your silken fur.
We wish we had you back again,
to fill this empty space,
but one day we’ll be together in a far, far better place.

Vorige week woensdag was een verdrietige dag. Heel onverwachts en veel te snel hebben we afscheid van elkaar moeten nemen.

Dat je er niet meer bent is ondenkbaar en onwerkelijk. We zijn 17 jaar samen geweest en dat je weg zou gaan leek nog zo ver weg.

Twee epileptische aanvallen heb je meegemaakt in één maand. Na de laatste aanval was je veerkracht er niet meer. Jouw vertrouwde zelf verdween binnen korte tijd en ik voelde dat je niet lang meer zou blijven. Veel te snel hebben we de beslissing moeten nemen om je te laten gaan.

Tijd samen is nooit lang genoeg, dat voel je als het einde nadert. Ik had niet verwacht dat je al zou gaan. Ik ben er nog niet aan toe om zonder jou verder te gaan, lief jochie. Jij bent zo’n deel van mij dat het voelt alsof er in mij iets mist. Een deel van mij is weggegaan met jou.

Het voelt zo vreemd dat je weg bent. Je niet meer in je vertrouwde mandje te zien liggen, niet meer je aanwezigheid te horen als je naar buiten wil of water wil drinken in de douche doet pijn. Zeventien jaar ben je mijn beste maatje geweest. Je was een bijzonder ventje. Altijd dichtbij me. Aandoenlijk, verlegen liefdevol en met zoveel liefde voor mij. We waren een eenheid. Je bent zelfs Eric gaan waarderen in de negen jaar dat je hem kent en andersom ook.

Je kennismaking met de katten van Eric ging wonderbaarlijk goed. Je gedroeg je gepast onverschillig en was een lieve wijze kater. En iedereen had een liefdevol respect voor je. Puk was dol op je. Na een keer samen met haar in de rieten mand te hebben doorgebracht was het ijs gebroken. Van Tom kreeg je gisteren nog een afscheidslik over je bolletje. Binnen was je een watje en buiten een stoere macho. Zelfs op de laatste dag wist Poppy niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken toen je nog een rondje door de tuin maakte. Je had geen flauw benul van je uitstraling.

Samen zijn met jou maakte me gelukkig. De verbondenheid die ik met je heb is zo bijzonder. Ik voelde me blij, warm en veilig als je bij me was. En jij was ook dol op mij. We dansten samen op mijn favoriete muziek. Je hield er van om je uit te rekken in mijn armen. En je bent de enige kat die ik ken die zo lekker rook. Ik hield er van om mijn neus in je nekje te verstoppen en je geur op te snuiven. We hebben intens van elkaar genoten. Eric vertelde me gisteren dat hij aan je kon zien hoeveel je van me hield. Onze band was speciaal.

De laatste weken was je nog meer op mij gericht. Gelukkig heb ik je al de aandacht kunnen geven die je nodig had. En je extra lekker eten geven op het moment dat je trek had.

Op momenten zoals deze is de hoop op een leven na de dood groot. Je niet meer dicht tegen me aan te houden en te knuffelen, je lekkere geur te ruiken en je bijzondere, dikke zwarte staart te voelen doet zo’n pijn.

Vandaag regent het. Dat voelt goed. Het is een passend afscheid voor jou, want mijn hart huilt om jou. Jij hebt een speciaal plekje in mijn hart Jesse. Het draadje dat ons verbindt is onbreekbaar en zal blijven bestaan. Ik mis je en zal altijd van je blijven houden. En ik hoop dat Tipsie en mam nu bij je zijn om jou te troosten.

Als mijn tijd gekomen is dan zien we elkaar weer terug. Lieve schat, lieve Jessebesse ik hou zielsveel van jou! Dank je wel voor onze liefdevolle tijd samen.

Jolanda

We wish we could have told you in words you’d understand,
we wanted you to stay with us.
This wasn’t what we’d planned.
We wish that we could tell you
how empty we now feel.
A part of us went with you,
a part that time can’t heal.
We wish we’d once more hear you and your softly, rumbling purr,
and hold you on our laps again and stroke your silken fur.
We wish we had you back again,
to fill this empty space,
but one day we’ll be together in a far, far better place.

Last Wednesday was a sad day. We had to say goodbye to each other so sudden.

That you aren’t here anymore is unreal and unthinkable. We were together 17 years and the time that you would leave seemed still so far away.

You suffered two epileptic attacks in one month. After the last one your resilience had vanished. The you I knew so well disappeared within short time and I felt that you wouldn’t be around for long. Too soon we had to make the decision to let you go.

Time together is never enough when you know the end is near. I hadn’t suspected that you would leave. I am not ready for a life without you, my sweet one. You are such a part of me that it feels like there is something missing inside of me. A part of me has left with you.

It feels so strange that you aren’t around. Not seeing you sleeping in your favorite spot, not hearing your presence when you need to go outside or drink in the shower hurts so much. For 17 years you were my best friend. A modest, loving, touching and special person, always close and with so much love for me. You even grew fond of Eric in the few years together and Eric couldn’t resist you either.

Your acquaintance with Eric’s cats went miraculously well. You always behaved suitable indifferent, as a sweet and wise cat. They all had loving respect for you. Puk adored you. After a journey together to the vet the ice melted. And Tom gave you sweet kisses on your soft head after you had gone.

Inside the house you were a sweet and kind cat but in the garden you changed into a troublemaker. Even on your last day Poppy had to run for her life when you most innocently had a walk around the garden. You were so unaware of your charisma.

Being together with you made me feel blissful. I felt happy, warm and safe when you were around. And you loved me too. You danced with me in my arms to my favorite music and you loved to stretch yourself in my arms. You are the only cat that I know that smelled so good. I loved to bury my nose in your soft neck and sniff you. We enjoyed each other intensely. Eric told me yesterday that it was so visible for him how much you loved me. The bond we share is so special.

The last weeks you were even more attached to me than usual. Luckily I could spend all my time with you and give you the attention and love you needed.

In moments like this the hope of an existing afterlife is great. Not being able to hold you close and cuddle, smell your special scent and caress your beautiful black tail hurt so much.

Today is a rainy day. That feels like an appropriate farewell because my heart cries for you. You hold a special place in my heart Jesse. The thin thread that connects us is unbreakable and will always be there. I miss you and will love you forever. I hope that Tipsie and mom are with you now to comfort you.

When it is my time to go we will see each other again. My sweet love, beautiful Jessebesse I love you always. Thank you for being you.

Jolanda

Nu ik ben begonnen met schrijven over mijn avonturen lijkt het me leuk om zo nu en dan een bijdrage van een gast te plaatsen. Tijdens de periode dat ik als vrijwilliger bij Stichting Zwerfkatten Rijnmond werkte, in 2006 en 2007, heb ik kennisgemaakt met Joke Blokland, extern coördinator bij de Stichting. Nog steeds hebben wij contact, niet alleen soms op professioneel gebied, maar ook vriendschappelijk. Ook de echtgenoot van Joke is actief voor de Stichting. Vandaag is de bijdrage van Aad.

Het verhaal van Micky en Aad.

De vangmedewerkers van de Stichting Zwerfkatten Rijnmond werden gebeld door mensen van de Noordeindseweg in Berkel en Rodenrijs. Deze mensen voerden enkele zwerfkatten, waaronder een klein wit katje met een zwarte staart en twee zwarte vlekjes op zijn kop.

“Hier groeide mijn liefde voor dit onbevangen ventje”

Het katje bleek behoorlijk niesziekte te hebben. De klodders snot zaten tegen de schuifpui van de mensen, omdat hij daar altijd zat te wachten op voer. Men maakte ook zijn vieze oogjes schoon. Om die reden was hij gewend om opgepakt te worden en hadden wij geen enkele moeite om hem in een vervoersboxje te stoppen.

We houden katten met niesziekte altijd gescheiden van de andere opgevangen katten. Mijn vrouw Joke besloot hem in een bench in onze schuur te zetten om hem een antibioticakuur te kunnen geven. Ook moesten zijn oogjes enkele keren per dag worden gezalfd. ’s Avonds hielp ik daarbij. Hier groeide mijn liefde voor dit onbevangen ventje.

Onze vijf andere katten zijn vooral op mijn vrouw gericht. Eindelijk een katje die mij ook zag zitten. Toen hij niet meer nieste en zijn oogjes schoon waren, mocht hij los in een kamertje in ons huis om hem wat meer ruimte te geven. Ik wist wat ik als vervroegd verjaardagscadeau wilde: Micky! Zo hadden wij hem tijdelijk genoemd, want eigenlijk zou hij, nadat hij genezen was, worden ingeënt, gechipt en worden geplaatst bij iemand van de kittenwachtlijst van de Stichting Zwerfkatten Rijnmond.

Zo werd ik de trotse eigenaar, vader, personeel van Micky, die alweer ruim een jaar deel uitmaakt van ons kattengezin.

Heb je genoten van het tedere verhaal van Micky en Aad? En zou je een zwerfkitten een goed thuis willen bieden? Stichting Zwerfkatten Rijnmond vangt zwerfkittens op en zorgt voor het socialiseren van deze kittens. Indien je een kitten wilt adopteren dan kun je een kittenaanvraagformulier invullen op de website van de Stichting (zie link bovenaan dit verhaal). Vanaf 1 mei is de kittenwachtlijst geopend. De kosten voor het adopteren van een kitten zijn €115,-. Je krijgt het kitten dan ontwormd, ontvlooid, ingeënt en gechipt mee naar huis. Ook castratie of sterilisatie is bij de prijs inbegrepen.

English version here >>

Dit kleine kuikentje werd niet geboren met Pasen. Als ik denk aan Pasen, dan denk ik aan eieren, jonge vogels en de lente. En zo kwam het dat ik aan dit mooie wezentje moest denken. Eric en ik hebben geen kinderen, maar door dit kleintje voelden we ons een klein beetje ouders.

Twee jaar geleden legden onze twee hennen, Clara en Grijs, ieder drie eieren. Vol verwachting wachtten we de geboorte van het zestal af. Vijf eitjes kwamen kort na elkaar uit. Clara verliet het nest met haar drie kindertjes. Grijs had snel genoeg van het wachten op haar derde kind en verliet ook het nest. We controleerden het derde ei met een zaklamp en ontdekten beweging.

“We controleerden het derde ei met een zaklamp”

We konden dit ei niet laten voor wat het was en maakten van een oude koelbox een broedmachine. We dachten dat het uitkomen niet lang op zich zou laten wachten. Het duurde echter een hele week en op de dag dat we wilden opgeven kwam er een klein hummeltje uit het ei.

Ons plan was om het kleintje bij Grijs terug te zetten zodra het voldoende kon meekomen met de andere twee kuikens. Jammer genoeg was het te laat en herkende Grijs het kuiken niet als haar baby. Dus zat er niets anders voor ons op om zelf voor haar te zorgen. Zo kwam het dat we lange tijd met een kuiken naast ons bed sliepen.

Om Hummie een beetje te laten wennen aan haar eigen familie maakten we van een oud konijnenhok een afgesloten plek in het kippenhok. Omdat haar kippenfamilie haar nog niet accepteerden en ze te klein was om zich te verdedigen tegen de grote kippen was dat een veilige plek voor haar. Langzaam aan bleef Hummie overdag in het kippenhok. Na twee maanden besloten we dat het tijd werd voor Hummie om s nachts in het kippenhok te slapen. Met pijn in ons hart, want Hummie dacht dat ze en mens was en vond haar kippenfamilie nog steeds helemaal niets.

De eerste dag dat ik het durfde om Hummie alleen te laten met de andere kippen moet ze in paniek de ren zijn uit gevlucht. Toen ik thuis kwam was ze weg. Ik doorzocht de hele buurt, vroeg op de school of iemand iets gehoord had over Hummie, hing flyers op, maar niemand had Hummie gezien.

Hummie is niet meer teruggekomen.

We geloven dat Hummie is meegenomen door schoolkinderen op het plein achter onze tuin. Hummie was zo gewend aan mensen dat het geluid van spelende kinderen haar waarschijnlijk heeft aangetrokken. En ze was zo ongelooflijk lief.

De verdwijning van Hummie brak mijn hart. Ik voelde me zo schuldig dat ik haar alleen heb gelaten die dag. Ik had haar beter moeten beschermen. Ze was een kip, maar ze was mijn kleintje. Ik hield haar vast toen ze net uit het ei gekropen was. Ze hield er van om op mijn schouder te slapen met haar kopje weggestopt in mijn haar. In de tuin volgde ze me overal en samen gingen we op spinnenjacht.

Als een eerbetoon gebruik ik de foto van Hummie als klein kipje op mijn hoofd als profielfoto op Facebook en Twitter.

Ze heeft voor altijd een plekje in mijn hart. Ik zal haar nooit vergeten.

This little chicken wasn’t born at Easter. When I think of Easter I think of eggs, young birds and spring. And so I remembered this beautiful little creature. Eric & I haven’t got children and raising this little one made us feel like parents.

Two years ago two of our hens, Clara & Grijs, laid three eggs each. With excitement we waited till the little ones were born. Five eggs hatched short after each other. Clara left the nest with her three babies and one moment Grijs also had enough of waiting till the last egg hatched and left the nest. We checked the last egg with a torchlight and discovered movement inside.

“We checked the egg with a torchlight”

We couldn’t leave this last egg be and built our own ‘nest’ assuming it wouldn’t take long to hatch. It took a whole week and on the day we wanted to give up there was Hummie.

The plan was to put the little one back with Grijs as soon as it was up and running. Unfortunately it was already too late and Grijs didn’t accept Hummie as her baby. So Eric and I had to take care of her ourselves. That is how it happened that we slept with a little baby chicken in our bedroom for almost two months.

We built Hummie a closed home inside the henhouse so she could get used to her other family. It wasn’t safe for her to be out there without a safe place because she was still too small to defend herself against the big chickens. With pain in our hearts we decided after a while that Hummie had to be more with her own family and that she also had to sleep in the henhouse at night.

The first day that I dared to leave Hummie alone with the other chickens she must have left the henhouse in a panic. When I came home Hummie was gone. I searched everywhere in our neighborhood, asked around at the school, hung up flyers, but nobody had seen her.

Hummie never came back.

We believe that Hummie was taken by schoolchildren at the playground behind our garden. She was so used to people that she probably was attracted by the sounds of children. And she was such a sweet little one.

The disappearance of Hummie broke my heart. I felt so bad about leaving her alone that day. She was only a chicken, but she was my little one. I should have taken better care of her. I held her when she was just outside the egg. She loved to sleep on my shoulder with her head tucked away in my hair. She followed me everywhere in the garden and we used to go out on spider hunt together.

As a tribute I use the photo with Hummie as a little chicken on top of my head as my profile picture in Facebook and Twitter.

I haven’t forgotten her and I never will. She has a place in my heart forever.