WEBLOG

Ode aan Oscar

Door: Jolanda Boekhout | 30 april 2020 | Nog geen reacties >

Deze week wil ik een heel mooi gedicht delen. Een goede vriendin heeft het gedicht twee jaar geleden geschreven toen ze een paar dagen op ons paard Oscar paste.

Het is een mooi moment om over Oscar te schrijven. Ik al eerder over Oscar geschreven. Over het artikel over ons dat in 2017 in Bit heeft gestaan. Hij deed toen ook mee met de verkiezing ‘leukste oude paard’ van De Paardenkamp.

Deze week zou het vier jaar zijn dat hij bij ons zou zijn. Twee jaar geleden is Oscar ook echt bij ons aan huis komen wonen. Mijn grote droom. Tussen ons huis en schuur hebben we een mooie ruime inloopstal met paddock voor hem gebouwd. Natuurlijk kon hij niet alleen bij ons wonen. We hebben Krista, een oude fokmerrie en ex manegepaard, kunnen adopteren.

Helaas hebben Oscar en Krista veel te kort dichtbij ons kunnen wonen, twee jaar maar. Vorig jaar, op 7 november 2019, zijn Oscar en Krista overleden. Het moment kwam onverwachts. Oscar was ’s ochtends gaan liggen en kon niet meer opstaan. Dan is er de verdrietige beslissing die gemaakt moet worden, maar waar je niet omheen kan. Het was Oscar’s tijd om te gaan. Krista kon niet alleen achterblijven. En omdat ze vel over been was, wat we ook probeerden met voer, en ook oud, hebben we voor haar dezelfde beslissing genomen. Oscar en Krista zijn 28 jaar geworden.

Ode aan Oscar

twijfel en angst
(want kan ik dit wel?)
je bent ook zo groot
en wie je bent
weet ik niet
je hoofd naar de muur
de muur om je heen
waar ben je?
ik zeg ‘dag’
en wil gaan
maar je komt bij me staan
je neus langs mijn trui
je adem
zo zacht
je diepbruine ogen
brengen moed in mijn hart

ik waag de sprong
in het diepe
neem het touw
in mijn hand
leid je naar binnen
in een rechthoek
van zand

en laat je vrij
vrij
vrij

wolken en blauw 
’t licht van de zon
gouden velden van granen
in de ruimte rondom
beweeg nu je benen
kijk, dit ben jij!

je blik reist oneindig
door polders en wei

was ik maar daar
denk je misschien
maar ik zeg je dit:

daarbuiten is niks
dat jij niet kent in je hart
dat jij niet voelt in je lijf 
het rijk van ons mensen
eindigt altijd
maar nooit eindigt de wereld
in dit moment in de wind
in de ruimte in jou
is waar jij alles vindt
wie heb je gedragen?
hoeveel leed droeg je mee?
maar weet:
de mensengeest is
voor mensen het wreedst
ik vraag je vergeving
voor al het niet-weten
men is vergeten
hoe het leven te leven

en dwaalt maar wat rond
in een rechthoek van beton

ik wacht op ’t hek
de tijd is van jou
ik zie je
graag lopen
ondanks alles
zo open
een kus op je neus
een rol in het zand
vergeet de pijn in je benen
ik zei toch: je kan ‘t! 

sta op en loop verder
altijd
altijd

ik veeg het zand van je lijf
voel de kracht die jij bent
pure wijsheid
macht
liefde
goede raad in de strijd
en door mijn tranen heen
voel ik dankbaarheid
dat ik vandaag
even
in jouw nabijheid mag zijn

je bent groots, machtig wezen
grootser dan een ieder
die op jouw rug heeft gezeten
laat de vrijheid in jou
zo hard groeien
als het zachte gras onder je hoeven
en draag nu alleen nog maar
zonlicht op je rug
wat stof
zand misschien
galoppeer dan naar jouw hemel
waar geen mens je meer ziet    

tekst en foto door Ariana Martinez ©



Zeven weken ‘Catfulness’

Door: Jolanda Boekhout | 22 april 2020 | Nog geen reacties >

Bijna iedere nieuwe post begin ik, geloof, ik met dezelfde zin…. goh, wat is het weer lang geleden dat ik een blogpost heb geschreven. Ook nu. Wat is het weer lang geleden. Ooit was het mijn maandelijkse ‘kindje’ en wat mis ik dat schrijven eigenlijk. Toch echt zijn er wel dingen die ik doe (expositie Kunstkring, Catfulness, Picture Black & White, Picture Home.). Ik fotografeer nog steeds dagelijks met mijn iPhone. En kortgeleden heb ik mijn Nikon D700 opgepakt. Heerlijk om weer eens te fotograferen in zwartwit.

Day 45. “Ignore aggravating people. To keep a calm spirit avoid the presence of stressed and noisy types. People who love silence and cuddling are the best to be with. So ignore to prevent stress.” ‘That doesn’t mean you need to hide underneath the couch… I don’t know what I’ve done wrong. I’m an easygoing sweet person that loves cuddling and I take care of breakfast, lunch and dinner.’

Maar wat ik vandaag wil delen, is dat ik zeven ontzettend leuke weken heb doorgebracht met een leuk boekje, Catfulness, hoe een kat ons kan leren gelukkig en mindful te leven” van Paolo Valentino en Marianna Coppo, en natuurlijk met het fotograferen van onze katten. Ik kreeg het boekje van Eric voor de Kerst. Het is en inspirerend boekje dat je zeven weken meeneemt in hoe je relaxt leert leven zoals een kat dat doet.

Day 7.5. “Sunday rest.” ‘End of week one. Not thinking about Monday…’

Iedere start van een nieuw jaar begint het altijd bij me te kriebelen. Wat ga ik dit jaar fotograferen?

Ik volg al een aantal jaar het dagelijks leven van mijn katten. Dat begon met een jaarproject, #a365withmycats, op Instagram in 2014. Eric, mijn lieve partner, haalde zijn wenkbrauwen op toen ik hem vertelde dat ik een jaar onze katten ging fotograferen. ‘Gaat dat wel lukken? Is hun leven leuk genoeg? Dat zijn 365 dagen dat je de katten moet fotograferen.”

Day 4. “Always be curious. You might be able to discover what unknown creatures climb to the top.” ‘Well… we walked the forest and took an unknown route. And we picked some seaweed from the beach to use as ‘manure’ instead of using animal poo. We might get surprised in Spring. But that is not as exciting as to discover what spiders live up high in the bedroom.’

Day 26. “Keep your home clean. Your home is your domain where you should feel serene, peaceful and happy. Cleanliness and tidyness is reflected into yourself and you can recognise your emotions easier.” ‘With four furry friends in the home I need to hover almost every day. Which makes me feel a lot better afterwards. But keeping your body clean is important too. Eric loves to clean Teddy’s nose after she’s stuck it in the dirt in the garden.’

Nu zes jaar en een hele verzameling ontzettend leuke foto’s, filmpjes en herinneringen later, fotografeer ik mijn katten nog steeds. En dus was het voor mij een logisch gevolg dat ik de zeven weken ‘catfulness’ samen met mijn vier katten zou gaan doen. Zij zijn tenslotte de beste leermeesters. Overigens ook zonder het boekje Catfulness.

Day 10 “Don’t be tempted by wanting to have a busy lifestyle. A filled calendar, lots of travel and being in sophisticated circles might be more fascinating than your own life. But life smiles upon you when you don’t have a lot to do or doing the same things often.” ‘Doing the laundry isn’t a very sophisticated job of course but it can be a lot. But, no laundry for me today. Because this little lady uses it as her sleeping bag with a big smile on her face. I will do the same…’

De zeven weken zijn voorbij gevlogen. Het ‘mini-project’ is alweer klaar. Omdat ik er enorm van genoten heb, deel ik een aantal foto’s hier. Misschien krijg je zin om zelf aan de slag te gaan. 

Day 36. “Love yourself. Never forget who you are and always think about your own happiness and your own heart’s desire. When you’re happy it will reflect on the people surrounding you.” 
‘Our cats always show us how they feel and want they want. Most of the times I’m happy to oblige. Piet loves to eat. A lot qualifies as a snack for him, even unbaked croissants. It feels a bit unfair to deny him this because I want him to eat healthy food, as we most of the time do too. But loving yourself means treating yourself sometimes to a snack. Lucky for Piet some cat nibbles are always close.’



Een nieuw idee…

Door: Jolanda Boekhout | 11 april 2019 | Nog geen reacties >

Een paar weken geleden kreeg ik ineens een vraag… of ik een familie-fotoshoot wilde doen. En dan een fotoshoot in een studio. De familie zou een paar dagen op Noord-Beveland zijn voor vakantie.

Nu heb ik geen studio, dus op de vraag zou ik niet anders dan met “nee” kunnen antwoorden. Maar voordat ik antwoord kon geven, kreeg ik ineens een ingeving. Waarom een fotoshoot doen in een studio als je op vakantie bent in de mooiste buiten-studio van Nederland?

“Wat hebben we een lol gehad tijdens de fotoshoot ‘met de paarden in zee‘.”

Het Noordzee-strand, de kusten van de Oosterschelde en het Veerse meer… de natuur van de Goudplaat en de Schotsman… Er is van genoeg moois te genieten hier. Daarbij heeft Zeeland de meeste zonuren van Nederland, dus grote kans dat de familie mooi weer zou krijgen tijdens hun vakantie.

Op mijn ingeving werd met enthousiaste gereageerd.

Nu ben ik natuurlijk meer dierenfotograaf dan mensenfotograaf. In het verleden heb ik wel eens mensen gefotografeerd, voornamelijk mensen met dieren. 😀 En dat was heel leuk om te doen.

Daarom dus een nieuwe spannende stap… Deze zomer zou ik het een uitdaging vinden om familie-shoots te gaan doen. Dieren zijn natuurlijk welkom. 🙂

Dat er veel mooie genietmomenten mogen komen deze zomer.

x

J.

Ps benieuwd naar de kosten van een familie-shoot op locatie? Kijk dan op de tarieven-pagina.



Boerenroute Noord-Beveland 2018

Door: Jolanda Boekhout | 17 mei 2018 | Reacties (1) >

Mmm… het is alweer een jaar geleden dat ik een blogpost schreef. Hoog tijd voor een update.

Ik heb natuurlijk niet stilgezeten. Ons nieuwe huis had, en heeft, nog steeds afwerkpunten. 😀 Er ligt een steiger van oud steigerhout uit het Veerse meer in de vijver. Zo leuk om het vijverleven van dichtbij te zien en niet met een verrekijker te hoeven kijken. We hebben een droom waargemaakt en een stal aan huis gebouwd voor Oscar en een vriendin voor hem gezocht. Oscar en Krista zijn inmiddels onafscheidelijk.

En met fotografie ben ik altijd bezig. Veelal met mijn iPhone. Vanaf volgende week zullen er eindelijk kaarten met mijn foto’s van Noord-Beveland in De Kleine Deugniet in Colijnsplaat liggen. Dat was al lang iets dat ik graag wilde realiseren. We hebben heel veel gedaan dus, veel te veel om op te noemen.

En vorige week ben ik voor de tweede keer op pad geweest voor Stichting Ruiter- en Menroutes Noord-Beveland.
De voorjaarsroute van de Boerenruiterroute op Noord-Beveland vond plaats en ik mocht mee om de dag te documenteren.

Wat een prachtig weer was het! Het was niet te warm, niet te koud, een mooi zonnetje met her en der een pluizig wolkje aan de hemel…. Het perfecte weer om een dag samen met je paard door te brengen.

Omdat Oscar en Krista twee oudjes van 26 jaar zijn, die niet veel meer doen dan achter je aan sloffen als je gaat wandelen, lijkt het me een prestatie om tweeëntwintig kilometer met een paard af te leggen. (Wat zou ik graag zelf meedoen…).

De route startte deze keer bij de oude stal van Oscar, OC Stables, en liep door een voor mij vertrouwde omgeving met als hoogtepunt de oevers van de Oosterschelde. Vierendertig deelnemers deden mee en het enthousiasme was volop te voelen.

Ik vind het vooraf altijd heel spannend of ik onderweg genoeg mooie plekken kan vinden, met mooi licht en zonder storende objecten en andere weggebruikers. Mijn hoofddoel is ook vooral om alle deelnemers te fotograferen.

Dat laatste is niet makkelijk omdat de deelnemers niet tegelijkertijd starten en er op den duur veel ‘ruimte’ tussen de groepjes deelnemers ligt. Waardoor ik bijna de volgende mooie fotografeer-locatie mis.

Het is me bijna gelukt. Hooguit één groepje van twee deelnemers heb ik gemist.

Het resultaat mag er zijn. Zie hier het online fotoboek van de Boerenroute Noord-Beveland 2018.

 

Veel plezier met kijken! (Ik zou het superleuk vinden als je me laat weten wat je van de foto’s vindt.).

xo

J.

Ps: Heb je de foto’s van vorig jaar gemist? Het online fotoboek van 2017 kun je hier inkijken.



De dierenfotograaf voor de camera

Door: Jolanda Boekhout | 25 april 2017 | Reacties (4) >

Wat loop ik ontzettend achter met alles. Verhuizen… een jaar renoveren… alweer verhuizen… spullen uitpakken en een plek geven… nog steeds wat klussen afmaken… ‘normaal’ leven weer oppakken… het hakt erin, nog steeds…

Ja, je leest het goed… de dierenfotograaf vóór de camera… dat is eens wat anders dan achter de camera… en dat was ook best vreemd.

“dierenfotograaf in beeld”

Ik loop zover achter met schrijven dat ik het interview met Valeska over Oscar en mij voor de rubriek ‘Mens & Paard’, een rubriek over bijzondere relaties tussen mens en paard, in Bit van februari nog niet eens gedeeld heb. Terwijl het zo ontzettend leuk is, en Bit nu natuurlijk niet meer te koop is.

Eric en ik hebben niet alleen katten en kippen, maar we hebben sinds een jaar ook een bijzonder paard geadopteerd.

In januari 2015 heb ik Oscar (24 jaar) ontmoet toen ik het paardrijden weer wilde oppakken. Oscar heeft me geholpen mijn paardrij-angst te overwinnen. Na een val op het strand zo’n 15 – 20 jaar geleden had ik het paardrijden opgegeven. Opnieuw beginnen was heel leuk, maar ook heel griezelig. Na een aantal paarden op de manege te hebben geprobeerd, die het allemaal met me op een lopen zetten op het strand, leerde ik Oscar kennen en leerde ik eindelijk ontspannen. In oktober 2015 ging het plotseling niet zo goed met Oscar. Hij werd mager, liep slecht en wilde niet veel meer. Hij was niet meer inzetbaar voor ritten.

In de wetenschap dat Eric en ik naar het platteland zouden verhuizen, heb ik Oscar in december 2015 geleased. Eind april 2016 is Oscar met ons meeverhuisd, naar een stal in Kamperland, heel dicht bij huis. (Helaas is mijn droom van een stal aan huis niet uitgekomen…).

Oscar was er slecht aan toe. Hij was mager en in zichzelf gekeerd en hij wilde eigenlijk niets… behalve gras eten. Na een bezoek van de dierenarts bleek hij ‘op’ te zijn, met een slecht hart en artrose in zijn hele lijf. Zijn tanden waren zo versleten dat zijn lijf nauwelijks voedingsstoffen op kon nemen.

Het zorgen voor een paard ging met vallen en opstaan, en nog steeds. Op een stal met dertig paarden krijg je veel adviezen en er zijn ook heel veel verschillende meningen over hoe je het goed doet. Ik ben een voorstander van ‘natuurlijk en vrij’, voor zover dat kan. Vooral ook omdat Oscar oud is en lichamelijke gebreken heeft. Hij hoeft niets van mij. Hij hoeft dus ook niet het gezondere hooi te eten, maar hij krijgt het minder gezonde kuil dat hij het liefst eet. Blijven eten is belangrijk. En hij eet heel graag zijn dagelijkse portie, bijna vloeibare, slobber.

Mijn buurvrouw Valeska op stal zag hoe ik worstelde. Ze gaf me het beste advies wat ik tot nu toe gekregen heb. ‘Je weet wat je paard nodig heeft, dat voel je zelf het best.’ En dat is echt zo.

Valeska Nastaly heeft een tekstbureau en is journalist voor Bit en de PZC. Vorig jaar las ze me spontaan een prachtig stukje voor over hoe ze Oscar en mij zag. Ze stelde voor om me te interviewen voor de rubriek Mens & Paard in Bit. Ik twijfelde geen moment. Wat een mooi eerbetoon aan Oscar! Valeska heeft ons interview bijzonder pakkend opgeschreven. Het interview is onderstreept met een foto van Oscar en mij gemaakt door paardenfotograaf Fleur Louwe, die Oscar precies laat zien hoe hij is.

Sinds april 2016 is er veel veranderd voor Oscar en voor mij. De dierenarts gaf vorig jaar het advies om Oscar nog een laatste goede zomer te geven. Ik bereidde me voor op een korte tijd samen. Oscar is er nog steeds. Hij heeft het ontzettend naar zijn zin op stal. Hij heeft een paar vrienden gemaakt, en ook de meisjes kunnen zijn goedkeuring wegdragen, meneer de vrouwenversierder. Hij is een stuk opgewekter en ook flink ronder geworden. Hij zal nooit meer een spring in ’t veld zijn, maar hij voelt gelukkig aan en hij heeft een sterke eigen mening. Behalve zo nu en dan een wandeling, en wat grondwerkles, hoeft hij niet veel meer. Vorig jaar was hij nog in zichzelf gekeerd en mocht ik hem niet knuffelen. Nu zoekt hij me op als we in de bak zijn en kan hij heel stil bij me staan genieten als ik hem tussen zijn oren kriebel. Alhoewel hij nog steeds niets liever doet dan gras eten, is hij meer gefocust op mij. We zijn een team geworden.

Ik betrap mezelf er wel eens op dat ik dingen wil doen. Zeker omdat hij zo is opgeknapt. Maar ik hou me in. Alle tijd is nu voor Oscar zelf.

Als je van paarden houdt… misschien kun je de Bit van februari 2017 nog ergens vinden. Het digitale interview is alleen te lezen door abonnees van Bit. Maar je kunt hier wel genieten van de foto’s van Fleur.

Omdat Oscar nu bijna een jaar bij ons is, heb ik hem aangemeld voor de verkiezing van ‘het leukste oude paard’, georganiseerd door Stichting De Paardenkamp en Bit. Het zou supertof zijn als je op hem zou stemmen. Voor mij maakt het niet uit of hij wint of niet, want hij is nu al het allerleukste oude paard, maar hij verdient het om wat stemmen te krijgen…