Lieve Billie

Het is alweer een tijdje geleden, een paar jaar zelfs, dat ik hier iets gedeeld heb over onze eigen katten. Voor Dierenasiel Walcheren heb ik een verhaaltje mogen schrijven voor het donateursboekje over één van de twee kittens die we vorig jaar geadopteerd hebben. Over Billie, die in het asiel Shy heette en daar veel te lang heeft moeten verblijven omdat hij wild en ziek was.

Ik heb hier zelfs niet eens geschreven over Piet. Dat we vorig jaar op 28 april afscheid van hem hebben moeten nemen. Heel onverwachts. Over al mijn katten heb ik geschreven nadat ze overleden. Hij was zo’n wijs en rustig anker in mijn leven, waarover ik vaak postte op Instagram, dat ik dit keer geen inspiratie kon vinden. Na het overlijden van Piet zag ik dagenlang dubbele cijfers op de klok op mijn telefoon verschijnen, dwars over de foto van Piet. Hij was zo heel dichtbij. Maar dit wordt een heel ander verhaal dan waarvoor ik hier zit.

Over Billie. Billie kwam tweeënhalve maand na Bobbie, die ik ook in het dierenasiel ontmoette. Ik fotografeer al drie jaar de katten in het asiel en het was me tot september vorig jaar gelukt om geen kat mee naar huis te nemen. Tot ik Bobbie in september in het asiel ontmoette, een zielig klein hommeltje dat ontzettend scheel keek en een knak in zijn staart had. Ik mocht hem meenemen als pleegkitten, zei een collega. Dat gebeurde dus, maar vervolgens is Bobbie gebleven. En begin december ging ik weer voor gaas. Ook dit keer eerst als pleegouder. Ik nam Billie mee. Hij was ongeveer even oud als Bobbie en kon bijna zijn broer zijn. Dit is het verhaal hoe hij bij ons gekomen is.

Op 3 december vorig jaar kregen Eric en ik er weer een nieuw cadeautje bij. Dat wisten we op dat moment natuurlijk nog niet. Eerder, in september, had Simone me al eens naar quarantaine gestuurd omdat daar een kitten was dat net binnengebracht was en dat aandacht nodig had. Ik ging aan het einde van mijn fotografiemiddag kijken en zag daar een, geluidloos miauwend, scheel kijkend, hoopje kitten. Ik mocht hem mee naar huis nemen als pleegkitten. Na overleg thuis was het besluit genomen. En zo kwam Bobbie in ons leven. 

Tweeënhalve maand later was het opnieuw raak. Simone vroeg of ik nog wat foto’s wilde maken van een kitten dat in quarantaine zat. Opnieuw ging ik kijken. Foto’s maken in quarantaine is niet makkelijk omdat de omgeving niet heel inspirerend is en ook omdat niet alle katten los kunnen lopen. Maar bij nader inzien hoefde ik geen foto’s te maken. Ik deed het deurtje open en een verlegen ventje kwam naar me toegelopen, vragend om een knuffel. Ook hij miauwde zonder geluid. Dit keer opperde Wílma dat ik pleegouder kon worden. En zo kwam Billie, die toen nog Shy heette, mee naar huis. 

We kregen het advies om vooral heel langzaam te gaan en ook voorzichtig, want Shy was heel schuw en snel. De eerste dag parkeerden we de bench met Shy in de bijkeuken. Hij liep heel gewillig van box in bench en ging heerlijk in zijn mandje liggen. Iedere keer als ik via de bijkeuken naar buiten liep, kreeg ik aandacht van hem. Na drie dagen vonden we het toch wel wat sneu worden zo alleen in de bijkeuken. Shy wilde heel graag aandacht van ons. 

Dus op Sinterklaasochtend verhuisden we de bench met Shy naar de woonkamer. Maar ook dat leverde geen rust op, want Shy wilde er echt heel graag uit. Met zijn pootje hengelde hij naar me telkens als ik langsliep. “Zullen we… die lastige stap dan maar nemen…).” En op Sinterklaasavond was het dan zover. Het deurtje ging open. 

Ik heb nog nooit zo’n blije kat gezien. Shy rende door de kamer, ontdekte al het speelgoed en maakte kennis met Bobbie (die hem heel leuk vond.). Toen ik op de slaapkamer een meditatie deed, was Shy daar ook. Springend en rennend op het grote bed. Wat een plezier had hij. Ik heb er gelukkig een filmpje van kunnen maken, want zo’n eerste moment komt nooit meer terug. Zo ontroerend om te zien.

Dit verhaal is al veel te lang, want het mocht maar een half A-4tje zijn. Dus hoe is het nú met Billie? Met Billie gaat het heel goed. Hij is nog steeds grote vrienden met Bobbie. Hij is heel ‘onschuldig’, enorm grappig en soms naïef, maar ook ontzettend ondeugend. Hij klimt in de klimboom en tot bovenin de gordijnen. Zijn laatste ontdekking is de ladder van ons oude huis waar ik kaarten in zet. Die ladder rijkt tot het plafond en daar is hij dus ook al meerdere keren bovenin geweest.

Zodra hij wakker is, volgt hij me graag door het huis, hij maakt me vaak aan het lachen en hij is een enorme schootkat. Als ik de verhalen hoor van zijn tijd in het asiel voordat ik hem mee naar huis nam, dan ben ik soms nog steeds verbaasd.