English version here >>

Alweer enige jaren geleden kreeg ik van een vriend van mijn partner een link doorgestuurd, met de opmerking dat ik de link absoluut moest openen omdat ik de inhoud prachtig zou vinden. Het was de link naar de website van Caboodle Ranch in Florida.

Vol verwachting opende ik de link en kwam op een wel heel bijzondere plek terecht: Caboodle Ranch in Florida. Caboodle Ranch is een heiligdom voor katten dat in 2003 zonder opzet is ontstaan door één man, Craig Grant.

Het verhaal van Craig is zo bijzonder. Craig is iemand die helemaal niet van katten hield. Toen zijn zoon naar college ging, kreeg Craig de zorg over zijn kat Pepper.  Na verloop van tijd bleek Pepper zwanger te zijn. Nadat er vijf kittens geboren waren veranderde Craig geleidelijk. Langzamerhand ging hij van de katten houden en toen de buurt ging klagen over de katten is Craig op zoek gegaan naar een geschikter thuis. Binnen niet afzienbare tijd vond hij vijf hectare land op een boomplantage midden in de vrije natuur.

“Vrij zijn, in bomen klimmen en gelukkig zijn”

Craig zette een kantoortrailer op het lapje grond en maakte de trailer geschikt als slaapplaats voor de katten. Zijn idee is dat katten vrij moeten kunnen zijn, in bomen moeten kunnen klimmen en gelukkig moeten kunnen zijn. Door de jaren heen heeft Craig boomhutten gebouwd, schuilplaatsen gemaakt en zijn er wandelpaden gecreëerd.  Geleidelijk kwamen er meer katten. Craig adopteerde verlaten katten en zwerfkatten uit de omgeving en nam zwerfdieren mee van de plekken waar hij werkte. Mensen hoorden van de ranch en kwamen katten brengen, katten waar men niet meer voor kon zorgen, en mishandelde en verwaarloosde katten. Craig heeft inmiddels zijn bedrijf aan zijn zoon verkocht en is met pensioen. Zijn leven draait nu enkel om het zorgen voor de katten op Caboodle. Inmiddels is het gebied uitgebreid tot 30 hectare en zijn er 600 katten.

Vorige week wilde ik over Caboodle schrijven. Nou bezoek ik de website van Caboodle niet dagelijks dus toen ik een bezoek bracht aan de website schrok ik. Ik las dat Caboodle is ontruimd door de ASPCA en dat Craig beschuldigd is van verwaarlozing van zijn katten. Dat laatste kon ik niet geloven. Een PETA inspecteur heeft enige tijd als vrijwilliger gewerkt op Caboodle om undercover bewijs te verzamelen dat er katten verwaarloosd werden. Het is schaamteloos wat er gebeurd is. Als er sprake is van verwaarlozing dan lijkt het mij redelijk dat je daar iemand openlijk op aanspreekt en de kans geeft de situatie te veranderen.

Hoe kunnen dieren verwaarloosd zijn als ze er zo gelukkig uitzien? Er leven zoveel katten op het enorm grote gebied van Caboodle, dan kan het niet anders dan dat er altijd wel een aantal ziek is. Op Caboodle kwam geregeld een dierenarts langs en de katten werden gesteriliseerd en ingeënt.

Op de website van Caboodle Ranch staan een paar mooie filmpjes. Hier is er eentje:

Ik ben een echt kattenmens. Ben opgegroeid met katten en voel me verbonden met dieren. Ik denk dat een kat die ongelukkig is bij iemand, of op een plek, en de kans krijgt om weg te gaan zeker niet blijft. Ook al zet je hem zijn favoriete voedsel voor. Nederland en Florida zijn ver van elkaar verwijderd en de enige informatie over Caboodle komt van internet. Een goede vriendin die in Florida woont heeft voor me uitgezocht wat er gebeurd is en helaas bevestigde ze wat ik al had ontdekt.

Vorig jaar dacht ik er aan om een maand naar Caboodle te gaan om vrijwilligerswerk te doen. Helaas is het er niet van gekomen. Ik baal daar enorm van.

Eric en ik hebben al jaren twee zwerfkatten in de tuin wonen, Blackie en Poppy. Ons ‘mini-Caboodle’ ziet er lang niet zo prachtig uit als de echte Caboodle Ranch. Ik kan me voorstellen dat Poppy en Blackie zich enigszins voelen zoals de Caboodles. Dicht bij ons zijn en gelukkig zijn. Ze kunnen gaan en staan waar ze willen en we zorgen goed voor ze. Ook zij zijn gecastreerd, gechipt en ingeënt. Poppy, die een wilde kat was toen ik haar leerde kennen in 2006, werd vorig jaar ernstig ziek. Ik heb haar ruim twee weken lang iedere dag naar de dierenarts meegenomen voor een nierspoeling. Ondanks deze beproeving is ze nog steeds bij ons, uit eigen keuze.

Mocht je meer willen weten over Craig en Caboodle Ranch, kijk dan op de website van Caboodle en vorm zelf een oordeel. Op de Live Journal kun je de laatste ontwikkelingen omtrent de ranch volgen.

Ik draag Caboodle Ranch nog steeds een warm hart toe. Gewoon, omdat het goed voelt. Ik hoop dat het Craig lukt om Caboodle Ranch opnieuw op te bouwen. Zeker weten dat ik er dan wel naar toe ga!

Some years ago I received a link from a friend of my partner with the comment that I needed to open the link because I absolutely would love the content. It was a link to the Caboodle Ranch in Florida.

Full of excitement I opened the link and entered a pretty special place. Caboodle Ranch is a sanctuary for cats that was unintentionally created in 2003 by one man, Craig Grant.

Craig’s lifestory was pretty special too. He wasn’t a catlover at all, but got care over his son’s cat Pepper unexpectedly when his son went to college. After a while Craig discovered Pepper was pregnant. After five kittens were born Craig gradually changed. He started to grow to love the cats. When neighbors complained about the cats he decided to look for another home. He soon found five acres of land at a tree farm in the middle of nature.

“Roam free, climb trees and be happy”

Craig bought an office trailer as a shelter for the cats. His idea is that cats need to be able to roam free, climb trees and be happy. Through time Craig built tree fortresses, hiding shelters and created a nature trail on the ranch. Gradually more cats came to live at the Ranch. Craig adopted neglected and stray cats from the neighborhood and from the places he worked as a contractor. People heard about Caboodle and brought more cats, cats they couldn’t take care of anymore, abused and neglected cats. Craig has sold his company to his son and has retired. His life is all about Caboodle Ranch now and taking good care of his Caboodles. By now the Ranch has grown into 30 acres with 600 cats.

Last week I planned to write about Caboodle. I don’t visit Caboodle’s website every week so when I visited the site I got struck with horror. I read that Caboodle had been cleared by ASPCA and that Craig has been accused of animal abuse. That is something I couldn’t believe. It seemed that an PETA inspector worked as a volunteer for some time to gather undercover evidence of neglect. How can cats be neglected when they look so happy? When so many animals live in an area as big as Caboodle Ranch it is normal that there are sick animals now and then. With regular intervals a vet visited the ranch, treated the sick, neutered and vaccinated.

On Caboodle Ranch’s site you can find some pretty amazing videos. Here is one of them:

I am a true catperson. Grew up with cats and feel connected to animals. I believe that an unhappy cat won’t stay when he gets the chance to leave. Serving his favorite food won’t make a difference. Holland and Florida aren’t next door and the only information I get is from the internet. A good friend who lives in Florida investigated my findings for me and unfortunately confirmed what I already had discovered.

Last year I had thought about going to Caboodle Ranch to work as a volunteer for a month or so. Unfortunately I couldn’t go and I truly regret that now.

For years now Eric and I have got two stray cats living in our garden, Blackie and Poppy. Our ‘mini-Caboodle’ doesn’t resemble the real Caboodle by far. But I can imagine that Poppy and Blackie must feel like the Caboodles. Being close to us all the time and feel happy. They can roam free and are taken well care of. Both are neutered, chipped and vaccinated. Poppy, who was a wild cat when I first met her in 2006, got life threatening ill last year. I had to take her to the vet for more than two weeks for a daily kidney flush. Having gone through this ordeal she is still with us, by her own choice.

Like to know more about Craig and Caboodle Ranch? Visit Caboodle Ranch and judge for yourself. On the live journal of Caboodle you can follow new developments in the situation.

I still have warm feelings for Caboodle Ranch, just because it feels right. I hope that Craig will get the opportunity to rebuild Caboodle. Be sure I’ll be there then.

English version here >>

Eigenlijk had ik over iets anders willen schrijven vandaag. De post van Bindu Wiles op Shutter Sisters heeft me diep geraakt en ik denk dat het tijd is om mijn verdriet over Tom op te schrijven en te delen.

Bindu’s post vertelt over emotionele pijn en dat schrijven helpt om je pijn te verwerken. Een stukje uit haar verhaal gaat over het recente verlies van haar hond Rumi.

Na het lezen van dat stukje kwamen mijn tranen. Ik moest aan Tom denken. Mijn lieve Tommetje, van wie ik nog steeds niet echt afscheid heb kunnen nemen. Misschien kan ik dat wel nooit.

“Lieve Tommetje,

Het heeft lang geduurd voor ik iets kon opschrijven over jou en nog weet ik niet of ik er al aan toe ben. Ik heb mijn verdriet om jou weggestopt. Je was zo’n speciaal ventje dat ik geen afscheid van je kan nemen.

“lief Tom-tie-diddle”

Het lijkt een eeuwigheid dat je weg bent, maar je bent ook nog zo dichtbij. Terwijl het pas vier maanden geleden is dat je overleed. Om na het verlies van Jesse ook nog jou kwijt te raken was moeilijk. Heb al die tijd niet om je kunnen huilen, terwijl de tranen er wel zijn. Het lijkt alsof het leven zo makkelijk verder gaat zonder jou, alsof ik je niet mis.

Niets is minder waar. Ik mis je ontzettend. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Je was altijd eerlijk, begrijpend en gul in je liefde. Je hield van mij, ondanks dat je al vier was toen ik in je leven kwam, dat maakte het zo makkelijk om van je te houden. Ik kon ook alleen maar mijn liefde aan je teruggeven. En dat heb ik gedaan, met heel mijn hart. Je hebt mijn leven rijker gemaakt met je aanwezigheid.

Je was zo blij om bij ons te zijn. Waar ik ging daar ging jij ook. Tot vervelends toe soms als jij weer eens water wilde hebben en ik iets wilde afwassen. Of als je stiekem meeging in de douche en je daarna kleddernat de keuken in rende.

Als ik me verdrietig voelde, dan kwam je bij me zitten, me troosten. Je voelde me zo goed aan. Als ik me nu verdrietig voel mis ik je nog meer. Ik kan niet meer bij je zijn, je vasthouden en samen met jou mijn verdriet weg knuffelen.

Ook je vriendjes missen je. Je was zo belangrijk voor ons groepje. Belangrijker dan ik besefte, want nu je er niet meer bent heeft Kees zich ontpopt als een etterbak en is constant de meisjes aan het pesten. Het huis is zo leeg zonder jou.

Het was ondenkbaar dat je ons alleen zou laten. In één week was je weg, zo onverwachts. Ik was er nog niet klaar voor en jij ook niet. Je wilde nog niet weg, maar je breekbare lijfje gaf het op.

Mijn lieve Tom-tie-diddle, je hebt een stukje van ons meegenomen. Je voelt nog zo dichtbij. Ik hoop dat dat zo blijft. Ik weet dat je er zult zijn als mijn tijd gekomen is. Onze band is zo bijzonder dat die altijd zal blijven bestaan.

Knuffeltje”

Today I had something different planned to write about. Bindu Wiles’ post on Shutter Sisters touched me deeply and I think it is time to write down my grief about Tom and share it here.

Bindu’s post is about emotional pain and that writing helps to process your pain. A part of her post is about the recent loss of her beloved dog Rumi.

After reading about Bindu’s grief my tears finally showed themselves. I thought about Tom. My sweet Tommetje, to whom I still haven’t been able to say goodbye to. Maybe I never can.

“Sweet Tommetje,

It has taken a long while before I could write about you and even now I’m not sure if I am ready. My grief for you has been hidden deep. You were so precious to me that I haven’t been able to say goodbye.

“Sweet Tom-tie-diddle”

It seems an eternity that you are gone, but still so close too. It is only four months that you passed away. To lose you too after the loss of Jesse felt hard. For all this time I haven’t been able to cry. It seems that life goes on so easily without you, as if I don’t miss you.

But I do, so much. There isn’t a day that I don’t think about you. You were always honest, understanding and generous in love. You loved me, despite you were four when I came into your life, and that made it so easy to love you. The only thing I could do was love you back. And I did that with all my heart. You made my life so much richer with your presence.

You were so happy to be with Eric and me, always close. Where I went you went too. Being a nuisance sometimes too, wanting water while I wanted to do the dishes. Or slipping into the shower and running back to the kitchen soaking wet.

When I felt sad you were close, sitting with me, comforting me. You felt how I felt. When I am sad now I miss you even more. I can’t be with you, hold you close and cuddle my sadness away.

Your friends also miss you. You were so important for our little group. Even more than I realized because now you are gone Kees has changed into a scoundrel who is constantly bullying the girls. The house is so empty without you.

It was unthinkable that you would leave us. In just one week you were gone, so unexpectedly. Eric & I weren’t ready and so were you. You didn’t want to go, but your fragile body gave up.

My sweet Tom-tie-diddle, you have taken a piece of us with you. You feel so close still. I hope that it stays that way. I know that you’ll be waiting for me when my time has come. Our bond is unbreakable.

Knuffel”

English version here >>

Vorige week heb ik genoemd dat ik ook iets zou schrijven over ‘communicatie met dieren’. Communicatie met dieren? Dat is toch iets dat je dagelijks doet met je dier? Ja, dat klopt. Maar er is ook een andere manier van communiceren met je dier. Een onbewuste vorm, die wel bewust te maken is.

In 2008 heb ik meegedaan aan de cursus ‘Telepathie met Dieren’ van Cecilia van der Drift. Puur uit interesse, omdat ik me zo verbonden voel met dieren, maar ook met in mijn achterhoofd dat het bruikbaar zou kunnen zijn in mijn werk als dierenfotograaf.

Na de tweedaagse cursus was mijn gevoel gematigd. Ik heb doorgaans moeite met het vinden van genoeg rust in mezelf om elke dag te mediteren. Ook omdat ik moeite had met het interpreteren van wat mijn oefendieren me lieten zien twijfelde ik aan mezelf of ik ‘het’ wel kon. Tot ik tijdens een meditatie een ontmoeting had met een nuchtere herdershond. ‘Als jij er niet in gelooft dat je met mij kunt communiceren waarom zou ik dan iets tegen je zeggen?’ Dat was een moment van schrik en van besef dat ik dat nooit zelf bedacht zou kunnen hebben.

‘Sky, welk speeltje is je favoriet?’

In mijn carrière als dierenfotograaf heb ik gelukkig maar een paar keer meegemaakt dat een fotosessie niet lukte. Eén keer was er zelfs helemaal geen fotosessie mogelijk omdat mijn model verdwenen was tussen muur en bank zodra ik binnen stapte. Bij een tweede poging een week later kon ik de bank verzetten zonder dat Balou op zoek ging naar een nieuwe verstopplek. Voorafgaand aan de tweede afspraak heb ik geprobeerd contact te zoeken met Balou om uit te leggen wat ik zou komen doen. Dat het veilig was en dat ik rustig zou zijn.

Wat ik meerdere keren heb gemerkt voorafgaand aan een fotosessie is dat er ook onbewust contact kan zijn met mijn fotomodel. Zo werd ik verrast door labradorpup Beer. Bij de eerste ontmoeting merkte zijn baas op dat hij nooit zo enthousiast nieuwe mensen begroette. Ik had alleen maar een aantal keer aan Beer gedacht. Vreemd toch? Of niet?

Twee weken geleden heb ik telepathisch contact met een dier via meditatie heel bewust ingezet. Desirée mailde me dat ze graag een fotosessie met haar kat Sky, een prachtige Maine Coon, wilde doen maar dat hij zo bang is voor vreemde mensen en geluiden dat ze twijfelde of een fotosessie mogelijk was. Sky was twee jaar oud en had al wat meegemaakt in zijn korte leven. Hij was afgestaan door zijn eerste eigenaar en bij Desirée terechtgekomen. Omdat Sky als kitten open en onbevangen was geweest, informatie van de fokker, is zijn gedragsverandering een raadsel.

Zou ‘contact opnemen’ met Sky uitkomst kunnen bieden? Omdat telepathie met dieren voor veel mensen een vaag begrip is en niet iedereen er open voor staat is het altijd aftasten of ik dit als mogelijkheid kan noemen. En hoe breng je dat dan?

Omdat ik heel benieuwd was naar Sky en graag een succesvolle fotosessie met hem wilde doen heb ik mijn idee aan Desirée voorgelegd. Desirée vond het een prima idee. Om ‘bewijs’ te hebben dat ik echt contact zou hebben met Sky hebben we een vraag bedacht waarop ik het antwoord niet zou weten. ‘Sky, welk speeltje is je favoriet?’

Het contactmoment met Sky was erg leuk. Ik zag een beeld van het favoriete speeltje en ik kreeg ook een mooie kleur te zien. Als bewijs dat ik het goed had gezien stuurde Desirée me een foto van een veelgebruikte muis. Het was precies de muis die ik had gezien, inclusief de roze oren, en ik kon niet nalaten te lachen. Ook de kleur die ik had gezien klopte. Dat was de kleur van Desirée’s slaapkamer waar Sky voor het slapengaan altijd even komt kroelen.

Antwoord op mijn vraag waarom Sky zo bang is voor vreemde mensen en geluiden heb ik vermoedelijk wel gekregen. Het is echter moeilijk te achterhalen of dit klopt omdat Desirée niet genoeg achtergrondinformatie heeft. Het is weten en raden tegelijk.

Een dag voor de fotosessie heb ik nogmaals met Sky ‘gesproken’. Ook die keer ging het verrassend goed. Ik heb laten zien hoe ik eruit zag, mijn groot zwart camerading laten zien en verteld dat er geluid uit zou komen. En ik kondigde aan dat ik een cadeautje mee zou nemen. Sky liet merken dat hij zin had in onze samenwerking en dat Desirée zich geen zorgen hoefde maken over hem. Hij kwam over als een rustige tevreden jongen.