English version here >>

Alweer enige jaren geleden kreeg ik van een vriend van mijn partner een link doorgestuurd, met de opmerking dat ik de link absoluut moest openen omdat ik de inhoud prachtig zou vinden. Het was de link naar de website van Caboodle Ranch in Florida.

Vol verwachting opende ik de link en kwam op een wel heel bijzondere plek terecht: Caboodle Ranch in Florida. Caboodle Ranch is een heiligdom voor katten dat in 2003 zonder opzet is ontstaan door één man, Craig Grant.

Het verhaal van Craig is zo bijzonder. Craig is iemand die helemaal niet van katten hield. Toen zijn zoon naar college ging, kreeg Craig de zorg over zijn kat Pepper.  Na verloop van tijd bleek Pepper zwanger te zijn. Nadat er vijf kittens geboren waren veranderde Craig geleidelijk. Langzamerhand ging hij van de katten houden en toen de buurt ging klagen over de katten is Craig op zoek gegaan naar een geschikter thuis. Binnen niet afzienbare tijd vond hij vijf hectare land op een boomplantage midden in de vrije natuur.

“Vrij zijn, in bomen klimmen en gelukkig zijn”

Craig zette een kantoortrailer op het lapje grond en maakte de trailer geschikt als slaapplaats voor de katten. Zijn idee is dat katten vrij moeten kunnen zijn, in bomen moeten kunnen klimmen en gelukkig moeten kunnen zijn. Door de jaren heen heeft Craig boomhutten gebouwd, schuilplaatsen gemaakt en zijn er wandelpaden gecreëerd.  Geleidelijk kwamen er meer katten. Craig adopteerde verlaten katten en zwerfkatten uit de omgeving en nam zwerfdieren mee van de plekken waar hij werkte. Mensen hoorden van de ranch en kwamen katten brengen, katten waar men niet meer voor kon zorgen, en mishandelde en verwaarloosde katten. Craig heeft inmiddels zijn bedrijf aan zijn zoon verkocht en is met pensioen. Zijn leven draait nu enkel om het zorgen voor de katten op Caboodle. Inmiddels is het gebied uitgebreid tot 30 hectare en zijn er 600 katten.

Vorige week wilde ik over Caboodle schrijven. Nou bezoek ik de website van Caboodle niet dagelijks dus toen ik een bezoek bracht aan de website schrok ik. Ik las dat Caboodle is ontruimd door de ASPCA en dat Craig beschuldigd is van verwaarlozing van zijn katten. Dat laatste kon ik niet geloven. Een PETA inspecteur heeft enige tijd als vrijwilliger gewerkt op Caboodle om undercover bewijs te verzamelen dat er katten verwaarloosd werden. Het is schaamteloos wat er gebeurd is. Als er sprake is van verwaarlozing dan lijkt het mij redelijk dat je daar iemand openlijk op aanspreekt en de kans geeft de situatie te veranderen.

Hoe kunnen dieren verwaarloosd zijn als ze er zo gelukkig uitzien? Er leven zoveel katten op het enorm grote gebied van Caboodle, dan kan het niet anders dan dat er altijd wel een aantal ziek is. Op Caboodle kwam geregeld een dierenarts langs en de katten werden gesteriliseerd en ingeënt.

Op de website van Caboodle Ranch staan een paar mooie filmpjes. Hier is er eentje:

Ik ben een echt kattenmens. Ben opgegroeid met katten en voel me verbonden met dieren. Ik denk dat een kat die ongelukkig is bij iemand, of op een plek, en de kans krijgt om weg te gaan zeker niet blijft. Ook al zet je hem zijn favoriete voedsel voor. Nederland en Florida zijn ver van elkaar verwijderd en de enige informatie over Caboodle komt van internet. Een goede vriendin die in Florida woont heeft voor me uitgezocht wat er gebeurd is en helaas bevestigde ze wat ik al had ontdekt.

Vorig jaar dacht ik er aan om een maand naar Caboodle te gaan om vrijwilligerswerk te doen. Helaas is het er niet van gekomen. Ik baal daar enorm van.

Eric en ik hebben al jaren twee zwerfkatten in de tuin wonen, Blackie en Poppy. Ons ‘mini-Caboodle’ ziet er lang niet zo prachtig uit als de echte Caboodle Ranch. Ik kan me voorstellen dat Poppy en Blackie zich enigszins voelen zoals de Caboodles. Dicht bij ons zijn en gelukkig zijn. Ze kunnen gaan en staan waar ze willen en we zorgen goed voor ze. Ook zij zijn gecastreerd, gechipt en ingeënt. Poppy, die een wilde kat was toen ik haar leerde kennen in 2006, werd vorig jaar ernstig ziek. Ik heb haar ruim twee weken lang iedere dag naar de dierenarts meegenomen voor een nierspoeling. Ondanks deze beproeving is ze nog steeds bij ons, uit eigen keuze.

Mocht je meer willen weten over Craig en Caboodle Ranch, kijk dan op de website van Caboodle en vorm zelf een oordeel. Op de Live Journal kun je de laatste ontwikkelingen omtrent de ranch volgen.

Ik draag Caboodle Ranch nog steeds een warm hart toe. Gewoon, omdat het goed voelt. Ik hoop dat het Craig lukt om Caboodle Ranch opnieuw op te bouwen. Zeker weten dat ik er dan wel naar toe ga!

We wish we could have told you in words you’d understand,
we wanted you to stay with us.
This wasn’t what we’d planned.
We wish that we could tell you how empty we now feel.
A part of us went with you,
a part that time can’t heal.
We wish we’d once more hear you and your softly, rumbling purr,
and hold you on our laps again and stroke your silken fur.
We wish we had you back again,
to fill this empty space,
but one day we’ll be together in a far, far better place.

Vorige week woensdag was een verdrietige dag. Heel onverwachts en veel te snel hebben we afscheid van elkaar moeten nemen.

Dat je er niet meer bent is ondenkbaar en onwerkelijk. We zijn 17 jaar samen geweest en dat je weg zou gaan leek nog zo ver weg.

Twee epileptische aanvallen heb je meegemaakt in één maand. Na de laatste aanval was je veerkracht er niet meer. Jouw vertrouwde zelf verdween binnen korte tijd en ik voelde dat je niet lang meer zou blijven. Veel te snel hebben we de beslissing moeten nemen om je te laten gaan.

Tijd samen is nooit lang genoeg, dat voel je als het einde nadert. Ik had niet verwacht dat je al zou gaan. Ik ben er nog niet aan toe om zonder jou verder te gaan, lief jochie. Jij bent zo’n deel van mij dat het voelt alsof er in mij iets mist. Een deel van mij is weggegaan met jou.

Het voelt zo vreemd dat je weg bent. Je niet meer in je vertrouwde mandje te zien liggen, niet meer je aanwezigheid te horen als je naar buiten wil of water wil drinken in de douche doet pijn. Zeventien jaar ben je mijn beste maatje geweest. Je was een bijzonder ventje. Altijd dichtbij me. Aandoenlijk, verlegen liefdevol en met zoveel liefde voor mij. We waren een eenheid. Je bent zelfs Eric gaan waarderen in de negen jaar dat je hem kent en andersom ook.

Je kennismaking met de katten van Eric ging wonderbaarlijk goed. Je gedroeg je gepast onverschillig en was een lieve wijze kater. En iedereen had een liefdevol respect voor je. Puk was dol op je. Na een keer samen met haar in de rieten mand te hebben doorgebracht was het ijs gebroken. Van Tom kreeg je gisteren nog een afscheidslik over je bolletje. Binnen was je een watje en buiten een stoere macho. Zelfs op de laatste dag wist Poppy niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken toen je nog een rondje door de tuin maakte. Je had geen flauw benul van je uitstraling.

Samen zijn met jou maakte me gelukkig. De verbondenheid die ik met je heb is zo bijzonder. Ik voelde me blij, warm en veilig als je bij me was. En jij was ook dol op mij. We dansten samen op mijn favoriete muziek. Je hield er van om je uit te rekken in mijn armen. En je bent de enige kat die ik ken die zo lekker rook. Ik hield er van om mijn neus in je nekje te verstoppen en je geur op te snuiven. We hebben intens van elkaar genoten. Eric vertelde me gisteren dat hij aan je kon zien hoeveel je van me hield. Onze band was speciaal.

De laatste weken was je nog meer op mij gericht. Gelukkig heb ik je al de aandacht kunnen geven die je nodig had. En je extra lekker eten geven op het moment dat je trek had.

Op momenten zoals deze is de hoop op een leven na de dood groot. Je niet meer dicht tegen me aan te houden en te knuffelen, je lekkere geur te ruiken en je bijzondere, dikke zwarte staart te voelen doet zo’n pijn.

Vandaag regent het. Dat voelt goed. Het is een passend afscheid voor jou, want mijn hart huilt om jou. Jij hebt een speciaal plekje in mijn hart Jesse. Het draadje dat ons verbindt is onbreekbaar en zal blijven bestaan. Ik mis je en zal altijd van je blijven houden. En ik hoop dat Tipsie en mam nu bij je zijn om jou te troosten.

Als mijn tijd gekomen is dan zien we elkaar weer terug. Lieve schat, lieve Jessebesse ik hou zielsveel van jou! Dank je wel voor onze liefdevolle tijd samen.

Jolanda

English version here >>

Voor de e-class Picture Spring, die ik de gehele maand april 2011 volg bij Big Picture Classes, kreeg ik vandaag het dagthema ‘een heel nieuw gezichtspunt’.

Ons huis is vol met favoriete dieren, zes katten. De twee ‘zwerfkatten’, die inmiddels al een aantal jaren bij ons gezin horen, passen perfect bij het thema omdat zij zich het meest bewust zijn van het veranderen van de seizoenen.

‘Gezichtspunt van een duif’

Zittend aan de keukentafel vanmorgen zag ik Poppy buiten midden in het verse groen van de wilde klaprozen liggen. Ze lag laag tegen de grond gedrukt, zoals katten zo mooi kunnen doen, terwijl ze probeerde een houtduif te hypnotiseren. Mijn hart maakte een sprongetje want dit was de perfecte positie bij het thema van vandaag. Ik wist echter dat het me nooit zou lukken om dit tafereeltje vast te leggen. Zodra ik de keukendeur open zou doen, dan zou Poppy me blij komen begroeten.

Dus kwam ik op het idee om Poppy vanuit het slaapkamerraam te fotograferen. Van bovenaf gezien had ik een prachtig beeld: het gezichtspunt van een houtduif. Toen ik uit het raam naar beneden keek zag ik dat ik al te laat was. De duif was weg en Poppy zat parmantig om zich heen te kijken. Maar wat een mooi ‘een heel nieuw gezichtspunt’!

Als ik de gelukkige en tevreden blik zie op het gezicht van Poppy, dan voel ik haar geluk ook.

En als ik terugdenk aan hoe ze bij ons is gekomen en de jaren dat ze bij ons woont, dan voel ik dat ik haar verhaal wil delen. Ik zal binnenkort meer over haar schrijven.

(click here for the English version)

Voor de e-class Picture Winter, die ik in de gehele maand januari 2011 bij Big Picture Classes volg, kreeg ik het dagthema ‘Verwarm je hart’. Het doel was een foto te maken die hartverwarmd was. Dat mocht letterlijk worden uitgebeeld. Een hart staat voor liefde, tederheid en het ontdekken van harten overal verveelt nooit.

Mijn gedachten gingen direct naar het hartvormige vlekje op het oor van Tara. Dat hartje was speciaal voor mij, net zoals Tara zelf en ik besloot het verhaal van Tara op te schrijven ter illustratie bij de foto.

Dat verhaal wil ik graag met jullie delen. Hier volgt het verhaal van Tara.

Bij mijn foto ‘Verwarm je hart’ hoort een verhaal, het verhaal van Tara. Tara is één van onze zes katten. Ze kwam als laatste en is heel speciaal. Ze geeft me zoveel (liefde, aandacht, een signaal) en ze is de reden dat ik nu dierenfotograaf ben.

Tara kwam in de zomer van 2005 als zwerver bij ons. Eric en ik waren net verhuisd naar ons nieuwe huis en waren nog steeds vervuld van ontzag over alle nieuwe dingen om ons heen.

Ze was vergezeld van een zwerfkater die er erg ongezond uit zag (maar waarvan later bleek dat hij een eigen huis had). Als echte dierenvriend kon ik hen niet aan hun lot overlaten en ik besloot ze eten te geven. Tara voelde zich als snel thuis bij ons. Ze verwarmde mijn hart en ik werd helemaal verliefd op haar.

Ik probeerde de eigenaar van Tara te achterhalen. Hing flyers op in de plaatselijke winkels, vroeg rond and belde Amivedi en het dierenasiel. De eigenaar van Tara werd echter niet gevonden. Omdat we al zes katten in huis hadden rondlopen (Eric had er drie en ik had er drie, die hebben ervoor gezorgd dat we elkaar ontmoetten, maar dat is een verhaal apart) konden we Tara geen huis bieden (dachten we).

“Gelukkig paste Tara perfect in onze groep katten en werd ze een liefdevolle plaaggeest”

Na zes weken besloten Eric en ik dat Tara naar het asiel brengen het beste was dat we konden doen. De dag dat ik haar naar het asiel bracht brak mijn hart. Het was zomer en Tara zat tevreden en vol vertrouwen op mijn schoot in de tuin en ik kon geen afscheid van haar nemen. Ik moest echter moedig zijn, raapte mezelf op en bracht haar naar het asiel.

Op dat moment had ik net mijn baan verloren en als tegenprestatie voor het opvangen van Tara meldde ik me bij het asiel als vrijwilliger. Ik had dat jaar ook het eerste jaar van de Fotoacademie afgerond. Het werken bij het asiel gaf me de perfecte mogelijkheid om dat te doen waar ik het meest van hield, dieren verzorgen en liefde geven en fotograferen.

Dagelijks begon ik de dieren, voor het merendeel katten, te fotograferen en raakte meer en meer door hen geïnspireerd. Het lukte me zelfs om een band te krijgen met de probleemgevallen en de slechtgehumeurden. Op een avond, na weer een deprimerende discussie aan de keukentafel over wat ik met mijn leven aan moest, werd ik wakker geschud. Eric wees me erop dat ik de, inmiddels duizenden, kattenfoto’s die ik had gemaakt eens met meer aandacht moest bekijken. Ik had een paar verbazingwekkend mooie foto’s gecreëerd. Kon ik daar niets mee doen? Die hint opende mijn ogen en op dat moment had ik mijn passie gevonden.

Na drie maanden vrijwilligerswerk bij het asiel vond ik een baan en werd het tijd om het asiel te verlaten. Tara had in het asiel inmiddels twee prachtige kittens gekregen, maar wachtte nog steeds op een nieuwe eigenaar. Ongelukkig genoeg had ze al die tijd met haar kittens in een klein hokje gewoond. Van een liefdevol en vertrouwend dier was Tara veranderd in een kleine gemene heks. Dat proces volgend brak mijn hart opnieuw; in het asiel hield niemand van Tara. Hoe kon ik haar achterlaten?

Zo kwam het dat we besloten dat we Tara niet konden achterlaten in het asiel en dat ze onze zevende kat werd. Dezelfde dag dat ik haar thuisbracht veranderde ze weer in haar eigen liefdevolle zelf, probeerde ze alle favoriete kattenmandjes uit en voelde ze zich waarlijk thuis. Gelukkig paste Tara perfect in onze groep katten en werd ze een liefdevolle plaaggeest.

Pas veel later ontdekte ik het kleine hartvormige vlekje op Tara’s oor en al ik kon doen was glimlachen.

Sommige dieren worden uitgekozen omdat er een klik is. Anderen raken ons hart met een signaal. Beiden manieren zijn speciaal. Gelukkig koos ik er voor om Tara te volgen en om haar, later, een permanent thuis bij ons te geven. Wat zou ik gemist hebben als ik andere keuzen had gemaakt? Alhoewel ik van al onze katten ongelooflijk veel hou, is Tara mijn speciale vriendin en, vreemd genoeg, ben ik haar favoriete persoon (sorry, Eric, maar het is echt waar).

Ik geloof niet in toeval en denk dat er een levensles schuilt in dit verhaal. Als je niet weet welke richting je op wilt met je leven of welke beslissing je moet nemen, stel jezelf een vraag en laat het dan los. Kijk om je heen en wees alert op signalen die je krijgt, mensen die je ontmoet en wees geduldig. De dingen die je nodig hebt komen soms uit onverwachte hoeken. Zoals een zwerfkat die op je pad komt. (Ik had erg veel tijd nodig om dit te ontdekken en had Eric’s hulp nodig om te zien wat zeer duidelijk voor me lag. En op dat gebied valt er nog steeds erg veel voor me te leren).

De weg naar een succesvol (dieren)fotograafschap is niet gemakkelijk. Wanneer ik denk aan het verhaal van Tara dan weet ik dat dierenfotografie voor me bedoeld is. En dat ik moet doorzetten in dat waar ik het meest van hou. (Mijn woord voor 2011 is volharding).

Dit verhaal vertelt waarom Tara perfect past bij het thema ‘Verwarm je hart’. Ze verwarmt het mijne wis en waarachtig!

With my shot of today’s prompt for the e-class Picture Winter ‘Warm your heart’ goes a story, the story of Tara. Tara is one of our six cats. She came last and is very special. She has given me so much (love, warmth, signs) and she is the reason that I am an animal photographer today.

Tara came to us in the summer of 2005 as a stray. Eric and I had just moved to our new house a few months before and were still in awe about all the new things around us.

She was accompanied by a male stray cat, which looked very unhealthy (but later on happened to have a home). Me being a true animal lover I couldn’t just let them be and started feeding them. Soon Tara opened up to us. She warmed my heart and I became infatuated with her.

I started trying to find Tara’s owner. Hanged flyers at the local shops, asked around, and phoned animal shelters. But no owner was found. Because we already had six cats around the house (Eric had three and I had three, that is how we met, but that is another special story), we couldn’t give Tara a home (so we thought).

“Fortunately Tara fitted into our group of cats perfectly and she has become a loving tease”

So after six weeks Eric and I decided that the best thing to do was to bring Tara to the animal shelter. The day I brought her to the shelter I was heartbroken. She sat contently on my lap in the garden giving me her trust and love and I just couldn’t say goodbye to her. But I had to be brave. I picked myself up and brought Tara to the shelter.

At that time I recently had lost my job and as a return favor I signed up as a volunteer. I also just finished the first year at the Fotoacademie. Working at the shelter gave me the perfect opportunity to do what I loved most, caring for and loving animals and using my camera.

I started to photograph the animals, mostly cats, on a daily basis and got more and more inspired by them. I even succeeded to bond with the problem-cases and bad tempered ones. One evening, after another depressing talk at the kitchen table discussing about what I should do with my life, I was shaken awake. Eric pointed out to me to have a closer look at the thousands of cat photo’s I had made. I had created some pretty amazing shots. Could I do something with that? That hint opened my eyes and I had found my passion.

After three months of voluntary work at the shelter I found a job again and it was time to leave. Tara still lived at the shelter, waiting for someone to give her a home. In the meantime she had given birth to two lovely kittens. Unfortunately she had stayed in a very small cage for three months with her kittens. From a loving and trusting animal she turned into a vicious little witch. That broke my heart again; nobody at the shelter loved her but me. Knowing this how could I leave her behind?

So we decided we definitely could not leave her at the shelter and she became our seventh cat. The same day I took her home she turned into her loving self again, tried out all the favorite cat places and felt at home right away. Fortunately Tara fitted into our group of cats perfectly and she has become a loving tease.

Until much later I discovered the little heart shaped patch on Tara’s ear and all I could do was smile.

Some animals are chosen because there is a connection. Others touch your heart with a message. Either way is special. Luckily I chose to follow Tara and later on chose to give her a permanent home with us. What would I have missed if I had made different choices? Although I love all our cats dearly, up to this moment Tara is my very special friend and, strangely, I am her favorite person (sorry, Eric, but it is true).

I don’t believe in coincidence and think that a life lesson goes with this story. If you don’t know which direction to go with your life or what to decide just ask yourself questions and let go, look around you and be aware of signs you get, people you meet and be patient. The things you need sometimes come in unexpected ways. (It took me very long to figure it out and I needed Eric’s help to see what was clear ahead. And there is still lots to be learned for me).

The road to being successful as an animal photographer is not an easy one. But when I think of the story of Tara I know animal photography is meant to be for me. I need to persevere in what in love most. (My word for 2011 is perseverance).

That is why Tara fits the prompt ‘warm your heart’ perfectly. She truly warms mine.