WEBLOG

Danoontje

Door: Jolanda Boekhout | 19 februari 2014 | Reacties (1) >

Het is lang geleden dat ik een konijn gefotografeerd heb. Mijn eerdere pogingen waren niet heel erg succesvol. Simpelweg omdat ik niet gewend was aan een dier dat niet direct op me reageerde als ik hem of haar riep. En als gevolg daarvan had ik dus ook geen andere tactiek bij de hand dan die ik normaliter gebruik. De interactie met honden en katten is zo anders dan met knaagdieren. Dat maakt de interactie met kleinere dieren, zoals konijnen, niet minder ‘interessant’. Mijn liefde voor dieren reikt verder dan enkel liefde voor honden en katten. Het was prachtig om te zien hoe Danoontje met me samenwerkte. Dit is wat er gebeurde.

(It’s been a long time since I photographed a rabbit. My earlier attempts hadn’t been very successful. Simply because I wasn’t used to an animal not responding to me when I called his name. And I hadn’t anticipated on trying out a different approach than I normally do.The interaction with dogs and cats is so much different from rabbits. That doesn’t make the interaction with smaller animals like rabbits and guinea pigs less ‘interesting’. My love for animals goes beyond dogs and cats. I love how Danoontje worked with me. This is what happened.)



Een nieuw jaar | een nieuw project

Door: Jolanda Boekhout | 23 januari 2014 | Nog geen reacties >

English version here >>

Een nieuw jaar is aangebroken, met nieuwe beloften, en een nieuw project.

Sinds ik er twee jaar geleden mee begon, ben ik verslaafd. Verslaafd geraakt aan het schieten van een foto per dag met mijn iPhone, en die te delen op Instagram.

In januari 2012 ben ik begonnen met een 365+1 project. Iedere dag heb ik iets gefotografeerd uit mijn dagelijks leven met mijn iPhone. Eerst was het moeilijk om iets te zien wat de moeite waard was en de schoonheid van het dagelijkse leven op te merken. Eind 2012 was het moeilijk om voor te stellen dat ik zou stoppen met het maken van een dagelijkse foto. Ik heb ontzettend genoten van het fotograferen.

In november 2012 werd ik door mijn partner verrast met een prachtig verjaardagscadeau. Een Polaroid SX-70, de instant-camera uit de jaren ’60. Ik begon te fantaseren. Zou een 365 in Polaroid iets zijn voor het nieuwe jaar? Ik dacht niet al te lang na. Ik begon gewoon op 1 januari 2013 met ‘mijn leven in Polaroid’ (#mylifeinpolaroid op Instagram). Toch was het opnieuw lastig om te beginnen. Met Polaroid krijg je maar één kans om het goed te doen. En met maar één foto per dag is dat wel een beetje weinig. De perfectionist in mezelf wilde dan ook dat die ene foto prachtig zou zijn. De eerste tijd schoot ik heel veel missers. Bewogen foto’s, overbelichte foto’s en zelfs blanco foto’s zijn er uit mijn camera gerold. De laatste paar maanden van 2013 kreeg ik ‘het’ onder de knie en ook de smaak te pakken. Mijn SX-70 werd mijn lieveling. Mede door mijn SX-70 was 2013 een uitdagend jaar. Het is me gelukt om mijn 365 in Polaroid af te maken. Ik vond het zelfs heel jammer dat het project ten einde was. Hier is het resultaat van ‘mijn leven in Polaroid’.

Maar ja. Toen was er het moment van ‘wat nu?’. Met het einde van mijn 365 in Polaroid in zicht hield me dat wel bezig. Zou een dagelijkse foto van mijn eigen katten niet te makkelijk zijn? En zou het niet heel saai zijn voor mijn volgers op Instagram om iedere dag een foto van mijn slapende, chillende, loungende en uit het raam kijkende katten te zien? Mijn drie katten zijn het hart in mijn leven. Een 365 met hen doen zou, naast het opleveren van een grappige collectie slapende, chillende, loungende en uit het raam kijkende kattenfoto’s, een dierbare herinnering creëren. Dus dat is wat mijn 365 project is geworden voor 2014: ‘een 365 met mijn katten’ (#a365withmycats op Instagram).

Op Flickr kun je volgen wat mijn katten iedere dag hebben gedaan tot nu toe (en ik deel negen wisselende foto’s op mijn portfoliopagina). Ik hoop dat het je inspireert om een 365 met je eigen dieren te beginnen. Het is zo leuk om te doen. (Ja, niet wachten tot 1 januari 2015, je kunt iedere dag van het jaar je eigen 365 starten).

Heb je wat tips en trucen nodig bij het fotograferen van je huisdier? Bij Big Picture Classes geef ik een cursus ‘Pet Photography’. De cursus is in het Engels en je kunt ‘m op je eigen tempo doen.

Xo

Jolanda

 

Ps Mocht je je afvragen hoe het met mijn SX-70 gaat nu hij niet meer dagelijks in actie hoeft te komen. In 2014 schiet ik iedere week een Polaroid: ‘52 weken in Polaroid‘ (#a52inpolaroid), samen met The Polagirlsclub en Mortal Muses.



Inspiratie

Door: Jolanda Boekhout | 16 augustus 2013 | Nog geen reacties >

English version here >>

Toen ik drie jaar geleden begon met het bijhouden van mijn blog beloofde ik mezelf om allerlei leuke dingen te delen die me inspireerden. Zoals mensen, boeken, speeltjes en dergelijke. De lijst met favorieten is nog lang niet leeg. Het delen van de mooie dingen op die lijst is echter op de achtergrond geraakt.

Gisteren opende ik mijn mail en werd blij verrast met nieuws van Photojojo. Een blogpost met een interview met de getalenteerde Sharon Montrose.

Een paar jaar geleden ontdekte ik Sharon en werd stil van haar prachtige werk. Na het lezen van het interview vond ik het tijd om weer eens wat inspiratie te delen. Voornamelijk ook omdat ik veel in haar antwoorden herken.

Het is onmogelijk om Sharon’s fotografie te beschrijven. Als je onderstaande video bekijkt en luistert hoe Sharon haar fotografie ervaart dan zul je begrijpen wat ik bedoel.

Het interview met Sharon op het blog van Photojojo brachten een paar dingen bij me boven.

Als eerste realiseer ik me wat een lange weg ik nog te gaan heb als ik naar Sharon’s foto’s kijk. Als ik al ooit op dat punt van ‘perfectie’ zal aankomen. Wat zij creëert maakt me nederig.

Een punt dat Sharon noemt in het interview raakte me diep. Dat zijn, zoals ze het zelf zegt, haar vele mislukte pogingen om zichzelf in de markt te zetten als dierenfotograaf. Voordat ze de weg vond die ze uiteindelijk is opgegaan.

Na zeven jaar dierenfotograaf te zijn kan ik enkel beamen dat het onmogelijk is om als dierenfotograaf een inkomen te verdienen waarvan je kunt leven. Waar ik stiekem wel op hoopte. De laatste jaren heb ik me afgevraagd waar dat aan ligt. Heeft dat met mij als persoon te maken, is het mijn stijl van fotograferen of is het de kwaliteit die ik lever? Nu weet ik dat het daar niet om gaat. In tegendeel juist. Ik voel me eindelijk zeker in wat ik creëer. En ik hou van de onzichtbare en spontane band die ik heb met mijn lieve modellen. De manier waarop ze zich openstellen voor mij, dat heelt me.

Dingen komen nooit alleen. Twee avonden geleden had ik een gesprek met mijn partner en mijn nichtje, die beiden ook zelfstandig ondernemer zijn. Mijn werk kwam ter sprake, dingen werden gezegd en er werd iets wakker in me. Een knop werd omgedraaid. Het feit dat mijn droom om te kunnen leven van mijn passie, en een succesvol dierenfotografe te zijn, waarschijnlijk altijd een droom zal blijven.

Teruglezend waar mijn blogpost begon en waar het naartoe heeft geleid laat me schrikken. Ik probeer altijd om open te zijn in wat ik voel en deel op mijn blog. Zo ben ik nu eenmaal, zoals mijn modellen zijn, open en eerlijk. Mijn liefde voor dieren en mijn connectie met hen zal er altijd zijn. Ik zal nooit stoppen met het fotograferen van dieren. (Bel me dus gerust voor een fotosessie :-)). Ik denk echter dat het tijd is om mijn horizon te verbreden. Er zijn spannende plannen in de maak, die te maken hebben met mijn net ontdekte liefde voor het fotograferen met vintage Polaroid camera’s.

Wat er ook gebeurt in mijn hart blijf ik dierenfotograaf.

Geniet van Sharon’s verhaal en van haar prachtige foto’s.

xo

J.