WEBLOG

Tom

Door: Jolanda Boekhout | maart 12, 2012 | Reacties (2) >

English version here >>

Eigenlijk had ik over iets anders willen schrijven vandaag. De post van Bindu Wiles op Shutter Sisters heeft me diep geraakt en ik denk dat het tijd is om mijn verdriet over Tom op te schrijven en te delen.

Bindu’s post vertelt over emotionele pijn en dat schrijven helpt om je pijn te verwerken. Een stukje uit haar verhaal gaat over het recente verlies van haar hond Rumi.

Na het lezen van dat stukje kwamen mijn tranen. Ik moest aan Tom denken. Mijn lieve Tommetje, van wie ik nog steeds niet echt afscheid heb kunnen nemen. Misschien kan ik dat wel nooit.

“Lieve Tommetje,

Het heeft lang geduurd voor ik iets kon opschrijven over jou en nog weet ik niet of ik er al aan toe ben. Ik heb mijn verdriet om jou weggestopt. Je was zo’n speciaal ventje dat ik geen afscheid van je kan nemen.

“lief Tom-tie-diddle”

 

 

Het lijkt een eeuwigheid dat je weg bent, maar je bent ook nog zo dichtbij. Terwijl het pas vier maanden geleden is dat je overleed. Om na het verlies van Jesse ook nog jou kwijt te raken was moeilijk. Heb al die tijd niet om je kunnen huilen, terwijl de tranen er wel zijn. Het lijkt alsof het leven zo makkelijk verder gaat zonder jou, alsof ik je niet mis.

Niets is minder waar. Ik mis je ontzettend. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Je was altijd eerlijk, begrijpend en gul in je liefde. Je hield van mij, ondanks dat je al vier was toen ik in je leven kwam, dat maakte het zo makkelijk om van je te houden. Ik kon ook alleen maar mijn liefde aan je teruggeven. En dat heb ik gedaan, met heel mijn hart. Je hebt mijn leven rijker gemaakt met je aanwezigheid.

Je was zo blij om bij ons te zijn. Waar ik ging daar ging jij ook. Tot vervelends toe soms als jij weer eens water wilde hebben en ik iets wilde afwassen. Of als je stiekem meeging in de douche en je daarna kleddernat de keuken in rende.

Als ik me verdrietig voelde, dan kwam je bij me zitten, me troosten. Je voelde me zo goed aan. Als ik me nu verdrietig voel mis ik je nog meer. Ik kan niet meer bij je zijn, je vasthouden en samen met jou mijn verdriet weg knuffelen.

Ook je vriendjes missen je. Je was zo belangrijk voor ons groepje. Belangrijker dan ik besefte, want nu je er niet meer bent heeft Kees zich ontpopt als een etterbak en is constant de meisjes aan het pesten. Het huis is zo leeg zonder jou.

Het was ondenkbaar dat je ons alleen zou laten. In één week was je weg, zo onverwachts. Ik was er nog niet klaar voor en jij ook niet. Je wilde nog niet weg, maar je breekbare lijfje gaf het op.

Mijn lieve Tom-tie-diddle, je hebt een stukje van ons meegenomen. Je voelt nog zo dichtbij. Ik hoop dat dat zo blijft. Ik weet dat je er zult zijn als mijn tijd gekomen is. Onze band is zo bijzonder dat die altijd zal blijven bestaan.

Knuffeltje”



Mijn liefste Jesse

Door: Jolanda Boekhout | juni 21, 2011 | Reacties (2) >

We wish we could have told you in words you’d understand,
we wanted you to stay with us.
This wasn’t what we’d planned.
We wish that we could tell you how empty we now feel.
A part of us went with you,
a part that time can’t heal.
We wish we’d once more hear you and your softly, rumbling purr,
and hold you on our laps again and stroke your silken fur.
We wish we had you back again,
to fill this empty space,
but one day we’ll be together in a far, far better place.

Vorige week woensdag was een verdrietige dag. Heel onverwachts en veel te snel hebben we afscheid van elkaar moeten nemen.

Dat je er niet meer bent is ondenkbaar en onwerkelijk. We zijn 17 jaar samen geweest en dat je weg zou gaan leek nog zo ver weg.

Twee epileptische aanvallen heb je meegemaakt in één maand. Na de laatste aanval was je veerkracht er niet meer. Jouw vertrouwde zelf verdween binnen korte tijd en ik voelde dat je niet lang meer zou blijven. Veel te snel hebben we de beslissing moeten nemen om je te laten gaan.

Tijd samen is nooit lang genoeg, dat voel je als het einde nadert. Ik had niet verwacht dat je al zou gaan. Ik ben er nog niet aan toe om zonder jou verder te gaan, lief jochie. Jij bent zo’n deel van mij dat het voelt alsof er in mij iets mist. Een deel van mij is weggegaan met jou.

Het voelt zo vreemd dat je weg bent. Je niet meer in je vertrouwde mandje te zien liggen, niet meer je aanwezigheid te horen als je naar buiten wil of water wil drinken in de douche doet pijn. Zeventien jaar ben je mijn beste maatje geweest. Je was een bijzonder ventje. Altijd dichtbij me. Aandoenlijk, verlegen liefdevol en met zoveel liefde voor mij. We waren een eenheid. Je bent zelfs Eric gaan waarderen in de negen jaar dat je hem kent en andersom ook.

Je kennismaking met de katten van Eric ging wonderbaarlijk goed. Je gedroeg je gepast onverschillig en was een lieve wijze kater. En iedereen had een liefdevol respect voor je. Puk was dol op je. Na een keer samen met haar in de rieten mand te hebben doorgebracht was het ijs gebroken. Van Tom kreeg je gisteren nog een afscheidslik over je bolletje. Binnen was je een watje en buiten een stoere macho. Zelfs op de laatste dag wist Poppy niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken toen je nog een rondje door de tuin maakte. Je had geen flauw benul van je uitstraling.

Samen zijn met jou maakte me gelukkig. De verbondenheid die ik met je heb is zo bijzonder. Ik voelde me blij, warm en veilig als je bij me was. En jij was ook dol op mij. We dansten samen op mijn favoriete muziek. Je hield er van om je uit te rekken in mijn armen. En je bent de enige kat die ik ken die zo lekker rook. Ik hield er van om mijn neus in je nekje te verstoppen en je geur op te snuiven. We hebben intens van elkaar genoten. Eric vertelde me gisteren dat hij aan je kon zien hoeveel je van me hield. Onze band was speciaal.

De laatste weken was je nog meer op mij gericht. Gelukkig heb ik je al de aandacht kunnen geven die je nodig had. En je extra lekker eten geven op het moment dat je trek had.

Op momenten zoals deze is de hoop op een leven na de dood groot. Je niet meer dicht tegen me aan te houden en te knuffelen, je lekkere geur te ruiken en je bijzondere, dikke zwarte staart te voelen doet zo’n pijn.

Vandaag regent het. Dat voelt goed. Het is een passend afscheid voor jou, want mijn hart huilt om jou. Jij hebt een speciaal plekje in mijn hart Jesse. Het draadje dat ons verbindt is onbreekbaar en zal blijven bestaan. Ik mis je en zal altijd van je blijven houden. En ik hoop dat Tipsie en mam nu bij je zijn om jou te troosten.

Als mijn tijd gekomen is dan zien we elkaar weer terug. Lieve schat, lieve Jessebesse ik hou zielsveel van jou! Dank je wel voor onze liefdevolle tijd samen.

Jolanda