The last few weeks it seems that I have only written about cats. Time for something different. Luckily a thing came along that I would love to talk about.

Last week I watched a bit of a TV-show called ‘Coffee time’ with Cesar Millan as a guest. Viewers could email questions, which Cesar would try to answer.

One of those questions was about why dogs always walk far ahead of you when they walk without a leash. A particular simple question that I didn’t know the answer to. Cesar answered that humans are much slower walkers than dogs. That sounded logical. Dogs find all kinds of scents in the air and follow their own nose, and pace.

“Happiest when working”

Knowing this made me think about my brothers husky and the story het told me recently. My brother has lived in Ireland for years and is married to a lovely Irish girl. A few years ago Max joined the couple. Max can’t walk free on his daily rounds. He has got a lot of energy and would take a run if he would get the chance. That can be explained. Huskies, and other sledge dog breeds, are working dogs and they have been used for transportation, hunting and protection by people in the North for centuries. These dogs feel happiest when working.

While visiting my brother’s mother-in-law Max jumped out of the garden and took an enjoyable run. It took some time to catch Max. After miles and miles Max could be caught up with. Thinking back about this ordeal was very funny.

My brother’s story and the viewer’s question for Cesar created a mental leap.

The owner of our local animalshop, Mark Mom, has been a passionate fan of huskies for years. He has got a team of three, Racing Team Yardic, with which he participates in sledge dogs competitions. Because of the lack of snow here Mark uses a cart, instead of a sledge, and a scooter.

The question for Cesar and my brother’s story came together in Mark’s hobby.

I don’t have dogs myself. Two years ago I photographed a scooter for Mark’s website. That is why I know about the existence of stepping with your dog. The idea to adapt your speed to the speed of your dog and at the same time work together sounds so inviting. It would almost make me wish I have a dog of my own. For Max and my brother and sister-in-law stepping could be a delight. I think Max would love it.

Do you think stepping with your dog could be fun? Would you like to know more? Mark has got a website with all the information you need to start. Take a look at ‘Steppen met je hond‘. (Sorry guys, unfortunately this is in Dutch only).

Naturally stepping with your dog isn’t only for people with sledge dogs. With ‘normal’ dogs you can also go stepping.

Vrijdag had ik een prachtige ontmoeting met Yuna, een lieve vierjarige Weimaraner.

Monique, Yuna’s baas, vertelde me bij ons eerste contact dat Yuna in haar puppytijd iets traumatisch heeft meegemaakt en dat ze daardoor angstig is. Menig jogger wordt door Yuna achtervolgt en ook knabbelt ze nog wel eens aan de mouw van een voorbijganger. Een Weimaraner is geen kleine hond en ik kan me voorstellen dat die uiterlijke bravoure een mens laat schrikken.

Het is onduidelijk of Yuna door haar angst een allergie voor voedingsproducten heeft ontwikkeld, maar die allergie heeft Yuna er ook nog bijgekregen. Door te experimenteren met voeding is er nu een breekbare balans ontstaan. Omdat het onzeker is hoe lang die balans blijft bestaan en of Yuna gezond oud kan worden, vroeg Monique me of ik een fotosessie wilde komen doen. En dat wilde ik natuurlijk graag.

Ik neem altijd ruim de tijd voor een fotosessie zodat een model aan mij en mijn camera kan wennen. De angst van Yuna zou vermoedelijk geen probleem opleveren. Ieder dier heeft tenslotte een gebruiksaanwijzing en dient met respect benaderd worden.

“Bij de deur werd ik begroet door een vrolijke en enthousiaste hond”

Met een speciale missie ging ik op weg en dacht een angstige hond te ontmoetten. Niets bleek minder waar te zijn. Bij de deur werd ik begroet door een vrolijke en enthousiaste hond.

Mijn tas werd ontdekt, van binnen en van buiten. Mijn snoepjes, die ik altijd meeneem als verleidingsmiddel, kon ik met moeite redden en ook mijn piepkip viel in de smaak.

Ruim een uur hebben we elkaar beziggehouden met piepkip en rijstwafel. (Wie dacht dat honden geen rijstwafel lusten, heeft het mis). Yuna stond helemaal open voor de sessie en haar angst was buiten gelaten. Het was een genot om de fotosessie met Yuna te doen en het resultaat is prachtig geworden.

Ieder dier is de moeite waard om een gelukkig en tevreden leven te hebben. Ik ben blij dat Monique van alles heeft uitgeprobeerd met Yuna en hoop dat ze er nog heel wat jaartjes zal zijn. Yuna zal in elk geval niet vergeten worden, want haar pootafdruk is vastgelegd!

Bijna vijf jaar werk ik als dierenfotograaf. In die vijf jaar tijd heb ik kennisgemaakt met veel dieren. Voor het merendeel honden, grote en kleine, en katten, maar ook een konijn, cavia en papegaai zijn voorgekomen en zelfs een aantal paarden.

Die vijf jaar zijn turbulent geweest, met in het begin wisselend resultaat. Vaak ging ik na een fotosessie met wanhoop in mijn hart naar huis. Gelukkig was dat gevoel meestal niet terecht.

“Bries was groot en het lange haar hing wild voor zijn ogen”

Mijn stijl van fotograferen brengt me altijd heel dicht bij dieren. Door mijn band met dieren laten dieren dat toe. Hierdoor ontstaan prachtige close-ups waarbij je soms het gevoel krijgt dat je het dier kunt aanraken en recht in de ziel van het dier kunt kijken. Met ieder dier is het resultaat van de fotosessie anders. Dat ligt aan het karakter van het dier, maar ook het uiterlijk speelt mee. Dat heeft al voor heel wat spannende kennismakingen geleid.

Een fotosessie die warme, grappige herinneringen oproept, is de fotosessie met een enorm grote Briard, Bries. Verschillende hondenrassen zijn voorbij gekomen, van chihuahua’s tot Duitse doggen. Ik was dus al grotere honden gewend.

Mijn stijl van fotograferen gezien hebbend, maakte de eigenaar van Bries zich enigszins zorgen. Bries was enorm groot en had veel haar. Het bange vermoeden bestond dat het resultaat van de fotosessie er uit zou zien als een promotie voor een kappersreclame. Deze gedachte en de grootte en het uiterlijk van Bries bood een extra uitdaging voor me om de fotosessie tot een succes te maken.

Met een lichte tegenzin en twijfel of het deze keer wel zou gaan lukken, ging ik op weg naar de fotosessie met Bries.

De kennismaking met Bries was hartverwarmend. Inderdaad, Bries was groot en het lange haar hing wild voor zijn ogen. Door de flinke bries die waaide, was het kapsel van Bries echter geen obstakel. Bries ging zijn gang in de tuin en ik moest een keuze maken. Of een uur achter hem aan hollen of een andere truc bedenken. Met een piepkip trok ik zijn aandacht en spelenderwijs heb ik prachtige beelden van Bries gemaakt. Wat me ontroerde en vertrouwen gaf was dat Bries zo’n heel erg lief karakter had. Het piepkipje kwam hij steeds bij me terugbrengen, zodat ik het weer kon weggooien. Geen grom kwam er aan te pas.

Het resultaat van de fotosessie is prachtig geworden. Door de gedachte van de eigenaar heb ik geprobeerd op een andere manier naar Bries te kijken en me aangepast aan de omstandigheden.

Deze ervaring heeft me wel bewust gemaakt van het feit dat ik meer een dierenmens dan een mensenmens ben. Maar uiteindelijk is het resultaat dat uit een fotosessie komt het belangrijkste. Want daar doe ik het voor.