We wish we could have told you in words you’d understand,
we wanted you to stay with us.
This wasn’t what we’d planned.
We wish that we could tell you
how empty we now feel.
A part of us went with you,
a part that time can’t heal.
We wish we’d once more hear you and your softly, rumbling purr,
and hold you on our laps again and stroke your silken fur.
We wish we had you back again,
to fill this empty space,
but one day we’ll be together in a far, far better place.

Last Wednesday was a sad day. We had to say goodbye to each other so sudden.

That you aren’t here anymore is unreal and unthinkable. We were together 17 years and the time that you would leave seemed still so far away.

You suffered two epileptic attacks in one month. After the last one your resilience had vanished. The you I knew so well disappeared within short time and I felt that you wouldn’t be around for long. Too soon we had to make the decision to let you go.

Time together is never enough when you know the end is near. I hadn’t suspected that you would leave. I am not ready for a life without you, my sweet one. You are such a part of me that it feels like there is something missing inside of me. A part of me has left with you.

It feels so strange that you aren’t around. Not seeing you sleeping in your favorite spot, not hearing your presence when you need to go outside or drink in the shower hurts so much. For 17 years you were my best friend. A modest, loving, touching and special person, always close and with so much love for me. You even grew fond of Eric in the few years together and Eric couldn’t resist you either.

Your acquaintance with Eric’s cats went miraculously well. You always behaved suitable indifferent, as a sweet and wise cat. They all had loving respect for you. Puk adored you. After a journey together to the vet the ice melted. And Tom gave you sweet kisses on your soft head after you had gone.

Inside the house you were a sweet and kind cat but in the garden you changed into a troublemaker. Even on your last day Poppy had to run for her life when you most innocently had a walk around the garden. You were so unaware of your charisma.

Being together with you made me feel blissful. I felt happy, warm and safe when you were around. And you loved me too. You danced with me in my arms to my favorite music and you loved to stretch yourself in my arms. You are the only cat that I know that smelled so good. I loved to bury my nose in your soft neck and sniff you. We enjoyed each other intensely. Eric told me yesterday that it was so visible for him how much you loved me. The bond we share is so special.

The last weeks you were even more attached to me than usual. Luckily I could spend all my time with you and give you the attention and love you needed.

In moments like this the hope of an existing afterlife is great. Not being able to hold you close and cuddle, smell your special scent and caress your beautiful black tail hurt so much.

Today is a rainy day. That feels like an appropriate farewell because my heart cries for you. You hold a special place in my heart Jesse. The thin thread that connects us is unbreakable and will always be there. I miss you and will love you forever. I hope that Tipsie and mom are with you now to comfort you.

When it is my time to go we will see each other again. My sweet love, beautiful Jessebesse I love you always. Thank you for being you.

Jolanda

The month of April 2011 I am participating in the e-class Picture Spring with Big Picture Classes. Today I received the prompt ‘A whole new point of view’. Seeing Spring through the eyes of a favorite animal.

Our house is full of favorite animals, six cats. The two stray cats in our garden are the best ‘objects’ for this prompt because they are the ones that feel the changing of the season the most.

‘Pigeon point of view’

While sitting at our kitchen table I saw Poppy outside lying down in the fresh grown wild poppy plants trying to hypnotize the pigeon on the food bowl. My heart made a jump because that position was perfect for the prompt of today. I knew however that I would never be able to capture her like that because as soon as she would hear me open the kitchen door she would come running to me.

So I had the idea to go upstairs and try capturing her from above. Looking from the bedroom window down I saw that I had to act quickly. She already changed position. I succeeded to photograph her from pigeon point of view.

Seeing the happiness in Poppy makes me feel happy too.

Thinking back about the years that Poppy is living with us now I feel that I would like to share her story. I will write more about her soon.

(click here for the English version)

Voor de e-class Picture Winter, die ik in de gehele maand januari 2011 bij Big Picture Classes volg, kreeg ik het dagthema ‘Verwarm je hart’. Het doel was een foto te maken die hartverwarmd was. Dat mocht letterlijk worden uitgebeeld. Een hart staat voor liefde, tederheid en het ontdekken van harten overal verveelt nooit.

Mijn gedachten gingen direct naar het hartvormige vlekje op het oor van Tara. Dat hartje was speciaal voor mij, net zoals Tara zelf en ik besloot het verhaal van Tara op te schrijven ter illustratie bij de foto.

Dat verhaal wil ik graag met jullie delen. Hier volgt het verhaal van Tara.

Bij mijn foto ‘Verwarm je hart’ hoort een verhaal, het verhaal van Tara. Tara is één van onze zes katten. Ze kwam als laatste en is heel speciaal. Ze geeft me zoveel (liefde, aandacht, een signaal) en ze is de reden dat ik nu dierenfotograaf ben.

Tara kwam in de zomer van 2005 als zwerver bij ons. Eric en ik waren net verhuisd naar ons nieuwe huis en waren nog steeds vervuld van ontzag over alle nieuwe dingen om ons heen.

Ze was vergezeld van een zwerfkater die er erg ongezond uit zag (maar waarvan later bleek dat hij een eigen huis had). Als echte dierenvriend kon ik hen niet aan hun lot overlaten en ik besloot ze eten te geven. Tara voelde zich als snel thuis bij ons. Ze verwarmde mijn hart en ik werd helemaal verliefd op haar.

Ik probeerde de eigenaar van Tara te achterhalen. Hing flyers op in de plaatselijke winkels, vroeg rond and belde Amivedi en het dierenasiel. De eigenaar van Tara werd echter niet gevonden. Omdat we al zes katten in huis hadden rondlopen (Eric had er drie en ik had er drie, die hebben ervoor gezorgd dat we elkaar ontmoetten, maar dat is een verhaal apart) konden we Tara geen huis bieden (dachten we).

“Gelukkig paste Tara perfect in onze groep katten en werd ze een liefdevolle plaaggeest”

Na zes weken besloten Eric en ik dat Tara naar het asiel brengen het beste was dat we konden doen. De dag dat ik haar naar het asiel bracht brak mijn hart. Het was zomer en Tara zat tevreden en vol vertrouwen op mijn schoot in de tuin en ik kon geen afscheid van haar nemen. Ik moest echter moedig zijn, raapte mezelf op en bracht haar naar het asiel.

Op dat moment had ik net mijn baan verloren en als tegenprestatie voor het opvangen van Tara meldde ik me bij het asiel als vrijwilliger. Ik had dat jaar ook het eerste jaar van de Fotoacademie afgerond. Het werken bij het asiel gaf me de perfecte mogelijkheid om dat te doen waar ik het meest van hield, dieren verzorgen en liefde geven en fotograferen.

Dagelijks begon ik de dieren, voor het merendeel katten, te fotograferen en raakte meer en meer door hen geïnspireerd. Het lukte me zelfs om een band te krijgen met de probleemgevallen en de slechtgehumeurden. Op een avond, na weer een deprimerende discussie aan de keukentafel over wat ik met mijn leven aan moest, werd ik wakker geschud. Eric wees me erop dat ik de, inmiddels duizenden, kattenfoto’s die ik had gemaakt eens met meer aandacht moest bekijken. Ik had een paar verbazingwekkend mooie foto’s gecreëerd. Kon ik daar niets mee doen? Die hint opende mijn ogen en op dat moment had ik mijn passie gevonden.

Na drie maanden vrijwilligerswerk bij het asiel vond ik een baan en werd het tijd om het asiel te verlaten. Tara had in het asiel inmiddels twee prachtige kittens gekregen, maar wachtte nog steeds op een nieuwe eigenaar. Ongelukkig genoeg had ze al die tijd met haar kittens in een klein hokje gewoond. Van een liefdevol en vertrouwend dier was Tara veranderd in een kleine gemene heks. Dat proces volgend brak mijn hart opnieuw; in het asiel hield niemand van Tara. Hoe kon ik haar achterlaten?

Zo kwam het dat we besloten dat we Tara niet konden achterlaten in het asiel en dat ze onze zevende kat werd. Dezelfde dag dat ik haar thuisbracht veranderde ze weer in haar eigen liefdevolle zelf, probeerde ze alle favoriete kattenmandjes uit en voelde ze zich waarlijk thuis. Gelukkig paste Tara perfect in onze groep katten en werd ze een liefdevolle plaaggeest.

Pas veel later ontdekte ik het kleine hartvormige vlekje op Tara’s oor en al ik kon doen was glimlachen.

Sommige dieren worden uitgekozen omdat er een klik is. Anderen raken ons hart met een signaal. Beiden manieren zijn speciaal. Gelukkig koos ik er voor om Tara te volgen en om haar, later, een permanent thuis bij ons te geven. Wat zou ik gemist hebben als ik andere keuzen had gemaakt? Alhoewel ik van al onze katten ongelooflijk veel hou, is Tara mijn speciale vriendin en, vreemd genoeg, ben ik haar favoriete persoon (sorry, Eric, maar het is echt waar).

Ik geloof niet in toeval en denk dat er een levensles schuilt in dit verhaal. Als je niet weet welke richting je op wilt met je leven of welke beslissing je moet nemen, stel jezelf een vraag en laat het dan los. Kijk om je heen en wees alert op signalen die je krijgt, mensen die je ontmoet en wees geduldig. De dingen die je nodig hebt komen soms uit onverwachte hoeken. Zoals een zwerfkat die op je pad komt. (Ik had erg veel tijd nodig om dit te ontdekken en had Eric’s hulp nodig om te zien wat zeer duidelijk voor me lag. En op dat gebied valt er nog steeds erg veel voor me te leren).

De weg naar een succesvol (dieren)fotograafschap is niet gemakkelijk. Wanneer ik denk aan het verhaal van Tara dan weet ik dat dierenfotografie voor me bedoeld is. En dat ik moet doorzetten in dat waar ik het meest van hou. (Mijn woord voor 2011 is volharding).

Dit verhaal vertelt waarom Tara perfect past bij het thema ‘Verwarm je hart’. Ze verwarmt het mijne wis en waarachtig!

With my shot of today’s prompt for the e-class Picture Winter ‘Warm your heart’ goes a story, the story of Tara. Tara is one of our six cats. She came last and is very special. She has given me so much (love, warmth, signs) and she is the reason that I am an animal photographer today.

Tara came to us in the summer of 2005 as a stray. Eric and I had just moved to our new house a few months before and were still in awe about all the new things around us.

She was accompanied by a male stray cat, which looked very unhealthy (but later on happened to have a home). Me being a true animal lover I couldn’t just let them be and started feeding them. Soon Tara opened up to us. She warmed my heart and I became infatuated with her.

I started trying to find Tara’s owner. Hanged flyers at the local shops, asked around, and phoned animal shelters. But no owner was found. Because we already had six cats around the house (Eric had three and I had three, that is how we met, but that is another special story), we couldn’t give Tara a home (so we thought).

“Fortunately Tara fitted into our group of cats perfectly and she has become a loving tease”

So after six weeks Eric and I decided that the best thing to do was to bring Tara to the animal shelter. The day I brought her to the shelter I was heartbroken. She sat contently on my lap in the garden giving me her trust and love and I just couldn’t say goodbye to her. But I had to be brave. I picked myself up and brought Tara to the shelter.

At that time I recently had lost my job and as a return favor I signed up as a volunteer. I also just finished the first year at the Fotoacademie. Working at the shelter gave me the perfect opportunity to do what I loved most, caring for and loving animals and using my camera.

I started to photograph the animals, mostly cats, on a daily basis and got more and more inspired by them. I even succeeded to bond with the problem-cases and bad tempered ones. One evening, after another depressing talk at the kitchen table discussing about what I should do with my life, I was shaken awake. Eric pointed out to me to have a closer look at the thousands of cat photo’s I had made. I had created some pretty amazing shots. Could I do something with that? That hint opened my eyes and I had found my passion.

After three months of voluntary work at the shelter I found a job again and it was time to leave. Tara still lived at the shelter, waiting for someone to give her a home. In the meantime she had given birth to two lovely kittens. Unfortunately she had stayed in a very small cage for three months with her kittens. From a loving and trusting animal she turned into a vicious little witch. That broke my heart again; nobody at the shelter loved her but me. Knowing this how could I leave her behind?

So we decided we definitely could not leave her at the shelter and she became our seventh cat. The same day I took her home she turned into her loving self again, tried out all the favorite cat places and felt at home right away. Fortunately Tara fitted into our group of cats perfectly and she has become a loving tease.

Until much later I discovered the little heart shaped patch on Tara’s ear and all I could do was smile.

Some animals are chosen because there is a connection. Others touch your heart with a message. Either way is special. Luckily I chose to follow Tara and later on chose to give her a permanent home with us. What would I have missed if I had made different choices? Although I love all our cats dearly, up to this moment Tara is my very special friend and, strangely, I am her favorite person (sorry, Eric, but it is true).

I don’t believe in coincidence and think that a life lesson goes with this story. If you don’t know which direction to go with your life or what to decide just ask yourself questions and let go, look around you and be aware of signs you get, people you meet and be patient. The things you need sometimes come in unexpected ways. (It took me very long to figure it out and I needed Eric’s help to see what was clear ahead. And there is still lots to be learned for me).

The road to being successful as an animal photographer is not an easy one. But when I think of the story of Tara I know animal photography is meant to be for me. I need to persevere in what in love most. (My word for 2011 is perseverance).

That is why Tara fits the prompt ‘warm your heart’ perfectly. She truly warms mine.